Review του επεισοδίου 5χ02 "strangers"


Γράφει η Aurora Speeder

Μετά την εκπληκτική πρεμιέρα περιμέναμε να δούμε κάτι ανάλογο. Πιστεύω ήρθε. Πρόκειται για ένα καθηλωτικό επεισόδιο, με λιγότερη δράση αλλά με την ίδια ένταση. Είχαμε αφήσει την παρέα να έχει ανασυγκροτηθεί (πλην της Beth, η οποία εξακολουθεί και αγνοείται), αλλά με ελάχιστα εφόδια σε φαγητό και πυρομαχικά, με το ηθικό τσακισμένο χωρίς όμως να παύουν να ελπίζουν.

Όσον αφορά την υπόθεση, περιπλανώμενοι στα δάση με πορεία αντίθετη από αυτή που είχαν πάρει στο δεύτερο μισό του τέταρτου κύκλου, απομακρυνόμενοι από τον Τερματικό σταθμό, ήρθε η ώρα να μιλήσουν, όχι μόνο επειδή δεν βγαίνουν αλλιώς τόσες ώρες στον δρόμο, αλλά και επειδή επιβάλλεται πλέον.
Το βασικό χαρακτηριστικό του επεισοδίου είναι η διαλεύκανση μυστικών από όλους για όλους και προς όλους, με πρώτη την Tara, την οποία υποδέχεται και επισήμως πλέον ο Rick στην ομάδα, προσπαθώντας να την κάνει να νοιώσει άνετα και να τη βοηθήσει να απαλλαγεί από τις τύψεις. Αργότερα στο επεισόδιο βλέπουμε τον Glenn, που βρίσκει τρεις κρυμμένους σιγαστήρες και λέει το κορυφαίο “Rule number one of scavenging: there's nothing left in this world that isn't hidden” (Ο πρώτος κανόνας της αναζήτησης: τίποτα σ'αυτόν τον κόσμο δεν έχει μείνει κρυμμένο) κι η έκφραση της Tara μας αφήνει σχεδόν άναυδους. Λίγο πριν το φινάλε, η ίδια αποκαλύπτει στην Maggie ποια είναι πραγματικά και τι ρόλο είχε στον θάνατο του πατέρα της (Σημ: μας λείπεις, Hershel!!) κι η αντίδρασή της η πλέον ανθρώπινη: την αγκαλιάζει και της λέει “You're with us now” (Τώρα είσαι μαζί μας). Δεν ξέρω αν θα της γυρίσει το μάτι ανάποδα κάποια στιγμή στο μέλλον ή αν απλώς θα τη δέσει πουθενά και θα την αφήσει για ζομπιδομεζέ, αλλά από αυτή τη σκηνή αξίζει να κρατήσουμε, όχι τη μεγαλοψυχία της Maggie, αλλά τη θέλησή της να συνεχίσει. Την προσπάθειά της να διατηρήσει την ισορροπία στην ομάδα και το γεγονός ότι κοιτάζει μπροστά και μόνος της σκοπός είναι να συνεχίσει τη ζωή της.
Σειρά έχουν οι Carol και Tyresse. Ο Tyresse προσπαθεί να την πείσει να μιλήσει στους υπόλοιπους σχετικά με το σκηνικό στη φυλακή κι η Carol με την απάντησή της “They don't have to (accept)” (Δεν χρειάζεται να αποδεχτούν ό,τι έγινε) μας λέει εμμέσως ότι δεν την ενδιαφέρει. Το γιατί; Ετοιμάζεται να φύγει μόνη της. Από τη μετέπειτα κουβέντα που είχε με τον Rick, ο οποίος δείχνει απόλυτα αφοσιωμένος στην ομάδα και το κοινό συμφέρον -δηλαδή, την επιβίωση με όσο πιο ισχυρό σύνολο ενάντια σε ανθρώπους και ζόμπι- φαίνεται ότι δεν το εννοεί όταν συμφωνεί μαζί του πως έχει επιστρέψει πλέον στην ομάδα.
 Αργότερα, ετοιμάζει το εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο που βρίσκουν με τον Daryl για να φύγει μόνη της, χωρίς μάλιστα να πει τίποτα σε κανέναν, ούτε καν τον ίδιο τον Daryl. Πράγματι, η Carol έχει γίνει badass -και την αγαπάμε γι'αυτό- έχει γίνει ανεξάρτητη, έχει γίνει αδίστακτη και ξέρει πλέον να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Γιατί, όμως, δεν εξομολογείται στον Daryl την επιθυμία της για... solo καριέρα; Μήπως τον θεωρεί μέρος του -πρόσφατου- παρελθόντος της, της θυμίζει τη χαμένη κόρη της; (Σημ: τώρα που το θυμήθηκα, πόσο επική ήταν η σκηνή στον αχυρώνα;) Μήπως απλώς τους βαρέθηκε;
Ο Tyresse, από την άλλη, δεν έχει καμία σχέση με εκείνον που γνωρίσαμε στην τέταρτη σεζόν. Πάντα ευγενής, καλότροπος και προσπαθεί για το καλύτερο, αλλά ήταν και ατρόμητος ενώ τώρα τον βλέπουμε να διστάζει. Βλέπουμε να του έχει αφήσει τραύμα ο θάνατος των κοριτσιών, κι η αλήθεια είναι ότι εκείνος ούτε η Carol είχαν καμιά ευθύνη για την τροπή που πήραν τα πράγματα. Είναι τόσο ευαίσθητος ή συνδύασε τον θάνατο των κοριτσιών με την αποκάλυψη του θανάτου της κοπέλας του από την Carol ή έχει αρχίσει και “σπάει” ψυχολογικά γενικώς;

Ο Abraham κι η Rosita είναι πλέον σχεδόν σίγουρο ότι κάτι κρύβουν. Η ατάκα του AbrahamRight there is why we're waiting for our moment” (Να γιατί περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή) είναι κάπως διφορούμενη. Είναι δίδαγμα προς τη Rosita ότι κάνει κακές επιλογές στις επιθέσεις της προς τα ζόμπι, της υπενθυμίζει ότι είναι γενικώς παρορμητική ή της υποδεικνύει ότι είναι δυνατά τα άτομα στην ομάδα και δεν μπορούν να τους επιτεθούν ή να προσπαθήσουν να τους επιβληθούν όποια στιγμή νά'ναι; Το σίγουρο είναι ότι έχει μεγάλο νόημα η κουβέντα του.
Επιπλέον, τον βλέπουμε να πιέζει τον Rick να φύγουν για Washington. Εκείνος ανταποκρίνεται μάλλον με τον μη-αποδεκτό τρόπο στον Abraham ο οποίος αρχίζει και ξύνεται για καυγά. Αργότερα, όταν έχουν ήδη φτάσει στην εκκλησία και πιέζει και τους υπόλοιπους να βρουν όχημα, αποδέχεται με μεγάλη δυσαρέσκεια την απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας της ομάδας να ακολουθήσουν την απόφαση του Rick, ώσπου ήρθε η ώρα να τους τα πει χύμα. Μέσα στο ωραίο κλίμα που επικρατεί, τους λέει πολύ σωστά ότι έχουν άξια κερδίσει τον τίτλο των επιζησάντων, αλλά δεν τους αξίζει να μείνουν μόνο τέτοιοι. Πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν την υπέρβαση: να τον ακολουθήσουν στην Washington και να σώσουν τον κόσμο.
Προσωπικά το μόνο που κατάλαβα από αυτή τη σκηνή είναι ότι ο χοντρός ψεύδεται ασυστόλως κι ο Abraham τον πιστεύει ευλαβικά χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Κρύβουν κάτι κι οι τρεις τους ή είναι πράγματι, τελικά, τόσο ηλίθιος ο Abraham; Έχω την εντύπωση ότι θα αποκαλυφθεί σύντομα κάτι και θα ανατραπούν τα πάντα.

Ο Carl έχει επίσης αλλάξει εντελώς. Στο δεύτερο μισό του 3ου κύκλου είχε χάσει την πίστη του στον πατέρα του, εξέφραζε άρνηση στα πάντα και μόνο η Michonne κατάφερε να τον κάνει να ανοιχτεί ξανά. Ακόμη κι όταν συναντήθηκαν με τους υπόλοιπους, ο Carl είχε κρατήσει μια σχετικά παθητική στάση. Τώρα, όμως, είναι ο πρώτος που θέλει να βοηθήσει τον οποιονδήποτε χρειάζεται βοήθεια, γι'αυτό και τρέχει πρώτος όταν ακούει τον Πάτερ Γαβριήλ να φωνάζει, και προσπάθησε να πείσει τον Rick να τον εμπιστευτεί. Μόνο μετά τα επιχειρήματα του πατέρα του συνειδητοποιεί ότι πάει να γίνει αφελής και μαλθακός και ξαναποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Ο Rick, επίσης, επιτέλους παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Η συζήτηση με τον Carl θεωρώ ότι είναι από τις πιο σημαντικές σκηνές από όλη τη σειρά ως τώρα. “Δεν είσαι ασφαλής. Δεν έχει σημασία πόσοι είναι γύρω σου ή πόσο καθαρό φαίνεται το πεδίο, ή ό,τι κι αν λέει ο καθένας, ή τι πιστεύεις εσύ ο ίδιος, δεν είσαι ασφαλής. Χρειάζεται μόνο μια στιγμή. Μια στιγμή και τελειώσαν όλα. Ποτέ μην επαναπαύεσαι, ποτέ.” Αυτές οι αράδες πρέπει να γίνουν προσευχή για όλους. Κι όχι μόνο στους ήρωες της σειράς.
Είναι πρόθυμος να δεχτεί στην ομάδα κάθε ικανό μέλος που μπορεί να βοηθήσει, αλλά για να ενταχθεί κάποιος καινούργιος, θα περάσει από πολλές δοκιμασίες, κι όποιος κρατάει μυστικά, ακόμη περισσότερο. Κι όποιος προσπαθήσει να βλάψει οποιοδήποτε μέλος της ομάδας, θα πεθάνει. Έτσι δημοκρατικά κι αποφασιστικά που έπρεπε να είχε αντιμετωπίσει εξ αρχής τον Κυβερνήτη, τον Shane (ο οποίος μάλλον πως λείπει κάπως απ'τη σειρά· ένας τρελός πάντα είναι χρήσιμος) και τους Τερμιναίους, τους οποίους έπρεπε να είχε παρακολουθήσει πρώτα για να δει τις “συνήθειές” τους. Αυτόν τον Rick τον αγαπάμε, τον θέλουμε στην παρέα μας σε μια τέτοια κατάσταση και σίγουρα τον εμπιστευόμαστε να μας οδηγήσει.

Συναντήσαμε τον Πάτερ Γαβριήλ, ο οποίος κρύβει πολλά μυστικά, για τα οποία μάλλον πρέπει να τιμωρηθεί και επί Γης, για όσους πιστεύουν σε Παράδεισο και Κόλαση, στα οποία ο Rick μάλλον πως έχει χάσει τελείως την πίστη του, γι'αυτό και αδιαφορεί. Από την άλλη, κι ο ίδιος ο Πάτερ, από την αντιμετώπισή του στο κρασί της Θείας Κοινωνίας, είτε είναι ένας αντικειμενικός ιερέας, ή έχει αρχίσει κι ο ίδιος και συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος δεν είναι ο ίδιος. Μήπως κι ο ίδιος παράτησε το ποίμνιό του να πεθάνει εν ψυχρώ, εξ ου και η χαραγμένη φράση “Θα καείς γι'αυτό” στο εξωτερικό της εκκλησίας; Μήπως αυτοί που προσπαθούσαν να μπουν από την πίσω μεριά ήταν οι ίδιοι πιστοί; Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ σατανική η σύμπτωση με τον ιερέα να έχει εφόδια για τόσους μήνες και να μην πέρασε ποτέ κανείς από την εκκλησία να ζητήσει καταφύγιο, ειδικά στην αρχή της κρίσης. Πολύ τυχερός ο πάτερ, δεν νομίζετε; Και, γιατί κυκλοφορεί κάποιος άλλος με το αυτοκίνητο με τον σταυρό (μάλλον νεκροφόρα είναι); Δεν θα έπρεπε να ανήκει στην εκκλησία αυτό το όχημα;

Η Sasha με τον Bob παίζουν ωραίο παιχνίδι “Δες το καλό στο κακό”, αλλά δεν θα κρατήσει. Όχι μόνο επειδή έχουμε ήδη ένα ζευγαράκι, αλλά και με τον εντυπωσιακό θάνατο του Bob, ο οποίος έρχεται, όχι μόνο για να ξεκινήσει ξανά το θανατικό (μην ξεχνάτε ότι ο Kirkman μας έχει υποσχεθεί πτώματα σε ολόκληρο τον πέμπτο κύκλο), αλλά και για να μας δώσει πολλές απαντήσεις!
Πρώτον, μάθαμε στα σίγουρα ότι οι Τερμιναίοι είναι ανθρωποφάγοι. Λες και δεν το είχαμε καταλάβει, μας έδειξαν και το ωραίο barbeque που έκαναν με το πόδι του Bob. Κι έτσι μας είπε και επισήμως ότι οι λεγόμενοι Hunters (Κυνηγοί) για τους οποίους μιλούσαμε -και δεν ήταν η ομάδα που είχε μαζέψει τον Daryl- είναι οι Τερμιναίοι. Ή, για να είμαστε πιο σωστοί, έγιναν οι Τερμιναίοι.
Δεύτερον, μάθαμε ότι ο Tyresse τελικά δεν σκότωσε τον νεαρό που συνάντησαν στο σπιτάκι, αφού τον βλέπουμε να τρώει ορεξάτος.
Τρίτον, μάθαμε ότι το σύμβολο που είδε ο Morgan ήταν από τους Τερμιναίους, εφόσον οι Τερμιναίοι άφησαν ένα άλλο σύμβολο. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι εάν αφήνουν τα σήματα για τον ίδιο τον Morgan ή αν πρόκειται για κάποια σήματα τα οποία γνωρίζει να διαβάζει και ο Morgan (επί παραδείγματι, τα σήματα Μορς τα γνωρίζουν κάποιοι που εξυπηρετούν συγκεκριμένα επαγγέλματα, αλλά μπορεί να τα μάθει ο οποιοσδήποτε· ίσως είναι κάτι αντίστοιχο, αλλά σε σημάδια εντοπισμού και ανίχνευσης).
Τέταρτον, μάθαμε ότι ακολουθούσαν τους δικούς μας κι ότι είναι πάρα πολύ καλοί σ'αυτό, εφόσον κι ο Daryl, που έχει μεγάλη εμπειρία στον εντοπισμό ιχνών, δεν κατάφερε να βρει κάτι. Επομένως, έχουν σοβαρό πρόβλημα. Πόσο δίκαιο είχε τελικά ο Rick που ήθελε να επιστρέψουν να τους σκοτώσουν όλους, και πόσο επιφανειακό ήταν το συμπέρασμα του Bob ότι “όταν είπε (o Rick) ότι οι Τερμιναίοι θα πέθαιναν, δεν είχε άδικο”. Τραγική ειρωνεία.
Πέμπτο, μάθαμε ότι το ανθρώπινο κρέας έχει γεύση κοτόπουλου, όπως αποκάλυψε ο Chad Coleman (Tyresse) στην εκπομπή The Talking Dead αμέσως μετά το φινάλε του επεισοδίου. Το πώς το ξέρει νομίζω δεν θέλω να το μάθω.

Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις του επεισοδίου, παρά τον θάνατο του Bob, το πτώμα του οποίου δεν ξέρω αν θα βρουν οι υπόλοιποι, έχουν χαθεί επίσης τα χνάρια των Daryl και Carol, αφού ακολούθησαν το αυτοκίνητο με τον σταυρό προς αναζήτηση της Beth. Οι υπόλοιποι τους θεωρούν χαμένους, αφού δεν τους είδαμε να λένε σε κάποιον για το αυτοκίνητο που βρήκαν. Όπως και νά'χει, οι υπόλοιποι δεν ξέρουν προς τα πού κατευθύνθηκαν, και η ομάδα με μείον τρία άτομα έχει βρεθεί σε πολύ δυσμενή κατάσταση και ποσοτικά και ποιοτικά και ψυχολογικά. Εδώ οφείλω να συμπληρώσω ότι ο Daryl ήταν τόσο παρορμητικός όσο είναι τώρα με την Beth μόνο στον πρώτο κύκλο και μόνο σε ό,τι είχε να κάνει με τον αδερφό του (μας λείπεις κι εσύ, Merle!).

Τώρα, όσον αφορά τα διδάγματα του επεισοδίου, και τον λόγο που το κάνει τόσο δυνατό, είναι ότι η σειρά δεν ξεχνά να μας υπενθυμίσει τον βασικό της χαρακτήρα, που δεν είναι άλλος απ'την αποτύπωση προσωπικοτήτων. Παραμένει μια κοινωνική σειρά που μας σκιαγραφεί ανθρώπινους χαρακτήρες που αντιδρούν με συγκεκριμένους τρόπους ακόμη και στη σημερινή καθημερινότητα. Μια σειρά που μας δείχνει τι είναι ικανός ο άνθρωπος να κάνει από κάθε άποψη, πώς αντιδρά σε διάφορες καταστάσεις κι όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της Αποκάλυψης των ζωντανών-νεκρών.
Παραμένει μια σειρά με διδάγματα, τα οποία εκφράζει ο καθένας όπως θέλει. Άλλος πιάνεται από τον πάτερ Γαβριήλ κι ενδυναμώνεται η αποστροφή του στην Εκκλησία και τον Θεό, κι άλλος ταυτίζεται με τον Carl και βλέπει το καλό στους ανθρώπους, προσπαθώντας να παραμείνει ο ίδιος ενάρετος κι εξυπηρετικός. Άλλος ταυτίζεται με τον Tyresse κι απελπίζεται, άλλος με τον Bob και χαίρεται που τον τσιμπούν τα κουνούπια που του θυμίζουν ότι είναι ζωντανός. Άλλος ταυτίζεται με τη Maggie και συνεχίζει αποφασιστικά μπροστά, δημιουργώντας σταθερές κι ακράδαντες ανθρώπινες σχέσεις και τη Michonne η οποία νοιώθει την ομάδα σαν οικογένειά της και προσπαθεί να αφήσει το katana της μαζί με την παλιά μοναχική ζωή της κι άλλος με την Carol που προτιμά να μένει μόνη της σε έναν δύσκολο κόσμο που η συντροφικότητα είναι το παν.
Ακόμη και ο Gareth είχε “βήμα” μια ολόκληρη σκηνή να μας εξηγήσει γιατί έγιναν ανθρωποφάγοι, γιατί έκαναν ό,τι έκαναν, ότι δεν έχουν προσωπικό θέμα με κανέναν, αλλά προτιμούν να έχουν σίγουρη τροφή -άρα και επιβίωση- παρά να κρατήσουν τις λεγόμενες ανθρώπινες αξίες, τις οποίες, κακά τα ψέματα, βλέπουμε ότι πολύς κόσμος έχει χάσει ακόμη και στον σημερινό κόσμο. Μπορεί να μην τρώνε ανθρώπους, αλλά κάνουν άλλα ειδεχθή εγκλήματα.
Έτσι προκύπτει και ο τίτλος του επεισοδίου: είναι όλοι επιζήσαντες, ο καθένας από τους προσωπικούς του δαίμονες, εκτός από τα ζόμπι. Ο καθένας έχει με κάτι να πολεμήσει μέσα του και είτε να επιβιώσει από αυτή τη μάχη, ή να βγει κερδισμένος και να χάσει και τη μάχη στον υλικό κόσμο.


Ευχαριστώ για την ανάγνωση,
Aurora Speeder

Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: