Η άποψη των αναγνωστών για το επεισόδιο που είδαμε



Πέμπτο επεισόδιο (ξεπεράσαμε, δηλαδή, το 1/4 του κύκλου) και οι απορίες πολλαπλασιάζονται αντί να λιγοστεύουν, τα χάσματα στις απόψεις των ακολούθων της σειράς όλο και μεγαλώνουν, οι χαρακτήρες εξακολουθούν και μας δείχνουν διάφορες πτυχές τους, κι όλα αυτά χωρίς να υπάρχει ουσιαστική εξέλιξη στη σειρά γενικώς. Ασφαλώς και τα χτεσινά ήταν εξελίξεις, αλλά όχι όσες θα περιμέναμε σε ένα επεισόδιο με σχετικά λίγη δράση. Ας τα πιάσουμε, όμως, απ'την αρχή, με δεδομένο ότι έχουμε δει όλοι το επεισόδιο πλέον.
Με τη μικρή παρέα να κάνει βόλτα στην εξοχή, έχουμε και τους πρώτους συμβολισμούς στο επεισόδιο, όπως το ότι είναι στην ανθρώπινη φύση η χαλάρωση, κι ότι παρά τα όσα συμβαίνουν, ο άνθρωπος πάντα θα προσπαθεί να βρίσκει διεξόδους -έστω και εφήμερες- ή να προσπαθεί να επιστρέψει στο πρωθύστερο, πιο άνετο στάδιο της ζωής του, όπως είναι η “έγνοια” της Rosita για τις κομμώσεις και η μουσική που παίζει από τη συσκευή του βαν.
Επιπλέον, καταλαβαίνουμε όλοι τη σύνδεση της σκηνής του σεξ των Rosita-Abraham με το ότι ο Eugene τους έπαιρνε μάτι από τον τομέα “Self Help” (αυτό-βοήθεια), κάτι το οποίο δεν είναι ικανός να κάνει ούτε για να αποστειρώσει το νερό που θα πιει, όπως και για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Abraham.
Θα ξεκινήσω από τη Rosita, κυρίως επειδή με εξέπληξε θετικά σε αυτό το επεισόδιο. Είχαμε δει από τον προηγούμενο κιόλας κύκλο ότι παίρνει πρωτοβουλίες κι ότι τολμάει να πάει κόντρα στις αποφάσεις του Abraham, ενώ θα περίμενε κανείς να είναι η χαζή και άβουλη παρατρεχάμενη γκομενίτσα του, αλλά αυτή τη φορά μου άρεσε που την είδαμε να του πηγαίνει και άμεσα κόντρα, παρότι μετά συμφώνησε μαζί του -έστω και απρόθυμα. Έμπιστο άτομο για τους δικούς της ανθρώπους, κι ας μην είναι ο πιο μάχιμος κρίκος της αλυσίδας. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι εξίσου σημαντική η φερεγγυότητα των μελών της ομάδας σου μαζί με τις ικανότητές τους στο σκότωμα των ζόμπι.

Η Maggie, από την άλλη μεριά, δείχνει να είναι συγχυσμένη. Επρόκειτο για ένα εκρηκτικό άτομο, με ξεσπάσματα, εκφραστικό και εξωστρεφές. Από τον θάνατο του πατέρα της κι έπειτα βλέπουμε να νοιάζεται μόνο για τον Glenn, να μην κάνει λόγο για την αδελφή της (αν και έχω την εντύπωση ότι ρώτησε μήπως ήξερε κανείς κάτι για εκείνη στο πρώτο επεισόδιο του 5ου κύκλου· διορθώστε με αν κάνω λάθος), να μην πενθεί για τον πατέρα της, κι ακόμη και όταν στην αρχή του επεισοδίου εκφράζει την επιθυμία της να τους έχουν ακολουθήσει οι υπόλοιποι, από αυτά που λέει στη συνέχεια με τον Glenn φαίνεται να κοιτά μόνο το μέλλον χωρίς να τη νοιάζει το παρελθόν. Δεκτό και πολύ σωστό, αλλά όσο αισιόδοξη και να είναι, δεν μπορεί να έχει χάσει τον πατέρα και την αδερφή της μέσα σε μερικές μέρες και να μην έχει ρίξει μια σταγόνα δάκρυα. Να μην πει στον άντρα της ότι της λείπουν και να ανησυχεί μόνο για την υπόλοιπη ομάδα μας.
Πολλοί έχουν απογοητευτεί κι έχουν αρχίσει να αντιπαθούν τη Maggie, και κάποιοι μάλιστα προβλέπουν τον θάνατό της διεθνώς, αλλά πιστεύω πως το πρόβλημα της Maggie είναι η υπερπροβολή της ειδικά στον τρίτο κύκλο. Είχαμε συνηθίσει μια άλλη Maggie. Δυνατή, αλλά και ευαίσθητη. Ετοιμοπόλεμη, αλλά και περιποιητική. Τώρα βλέπουμε ένα ον που ζει σχεδόν μηχανικά. Μια κοπέλα που, ενώ λέει πως κοιτάζει το αύριο, έχει ξεχάσει να ζει στο παρόν κι αδιαφορεί πλήρως για το παρελθόν. Σίγουρα, αυτές οι καταστάσεις σε κάνουν σκληρό, αλλά σκληρό με τους άλλους, όχι με τους δικούς σου ανθρώπους. Σκληρό όπως έγινε ο B-Rick, που σήκωσε περισσότερο τις άμυνες στους άλλους και δέθηκε με την ομάδα περισσότερο. Η Maggie βλέπουμε να απομακρύνεται πνευματικά και μάλλον πως θα έχει πολύ χειρότερο τέλος αυτή η πορεία από έναν απλό θάνατό της. Μήπως χρειάζεται κι εκείνη λίγη βοήθεια;

Ο Glenn, από την άλλη, φαίνεται πιο συνειδητοποιημένος από ποτέ. Δίνει την ηγεσία στον Abraham, αλλά η γνώμη του αποκτά όλο και περισσότερη βαρύτητα. Ωριμάζει και ξέρει πλέον να μετράει σωστά τις καταστάσεις, να παίρνει τις σωστές αποφάσεις και παραμένει πάντα αυτός που θα βγει στην πρώτη γραμμή να διακινδυνεύσει, όπως διακινδύνευσε στο δεύτερο επεισόδιο για τον -παντελώς άγνωστό του τότε- Rick. Και, το βασικότερο, ξέρει πότε και πού να υποχωρεί (όπως έκοψε ο ίδιος τη συζήτηση με τον Eugene όταν είδε ότι ο χοντρούλης έρχεται σε δύσκολη θέση). Πλέον είναι αυτός που κρατάει τις ισορροπίες, όχι επειδή θέλει να είναι όλοι συμφιλιωμένοι όπως παλιά, αλλά επειδή ξέρει πώς να έρθει η τάξη, ξέρει τι πρέπει να γίνει και επιβάλλεται από αυτό και μόνο το γεγονός. Ο Glenn ήταν ο αξιαγάπητος πιτσιρικάς που έτρεχε για όλους, που βοηθούσε τους πάντες με μόνο όφελος την αδιαμφισβήτητη θέση του στην ομάδα, αλλά ήταν και λιγάκι θύμα. Τώρα είναι ο δικαιωματικός “υπαρχηγός” -αν μιλάμε με τέτοιους όρους- του B-Rick. Και του αξίζει. Το μόνο του κακό είναι ότι είναι καληνυχτάκιας. (Περιττό να αναφέρω πως όταν τους έδειξε αγκαλιά με τη Maggie να πηγαίνουν να ύπνο δεν άντεξα κι αναφώνησα “Άσε μας, ρε μα...κα Glenn, καληνυχτάκια!” κι έπρεπε να σταματήσουμε το βίντεο απ'τα νευρικά γέλια που έπιασαν τον σύζυγο)

Η Tara παραμένει αψυχολόγητη. Είτε είναι τόσο ρηχή όσο φαίνεται, είτε θα φρικάρει κι αυτή καμιά ώρα μαζί με τη Maggie και θα δούμε σκηνές απείρου κάλλους. Μου άρεσε πολύ η προσέγγισή της στον Eugene και η πρόθεσή της να τον προστατεύσει. Θεωρώ κάπως ουτοπική την άποψή της ότι θα βρισκόταν μια θέση και για εκείνον σε κάθε περίπτωση, διότι, όπως είδαμε στο τέλος, δεν θα ήταν όλοι πρόθυμοι να βοηθήσουν έναν αποτυχημένο που δεν νοιώθει να σκοτώσει τρία ζόμπι (συνυπολογίζω πάντα τις απαιτήσεις που υπάρχουν από όλους για την επιβίωσή τους) και σκούζει για βοήθεια σαν κυρία. Σίγουρα, όμως, η διάθεσή της να παραμείνει ομαδικός παίκτης είναι προς τιμήν της. Τώρα, επειδή σχολιάστηκε και το βλέφαρο που έριξε στο ζωντανό πορνό, εγώ ψηφίζω ότι την ξενέρωνε ο Abraham. Μην ξεχνάμε τις προτιμήσεις της...

Και πάμε στα σοβαρά.

Από τα πρώτα πλάνα του Eugene στην πρώτη σκηνή ο χοντρούλης είναι κυριευμένος από μια περίεργη νευρικότητα χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, και ειδικά από τις δύσκολες ερωτήσεις του Glenn κι ύστερα βλέπουμε ότι κοντεύει να τον πιάσει παράκρουση. Μετά απ'τις εκτελέσεις των ζόμπι μετά το ντελαπάρισμα του βαν, ο κύριος φαίνεται πόσο απότομα έχει προσγειωθεί και μας προϊδεάζει ότι θα κάνει μεγάλη πατάτα. Είναι προφανές ότι κάτι τον τρώει κι ότι θέλει να ξεσπάσει πράγματα. Το έχει ανάγκη. Προσωπικά απόλαυσα την ωμότητα και τον στυγνό ρεαλισμό με τον οποίο εκφράστηκε εξίσου κατά την αποκάλυψή του στην Tara για τη δολιοφθορά του στο βαν, όσο και την εξομολόγησή του στο φινάλε. Γενικώς απολαμβάνω τον ωμό ρεαλισμό, αλλά όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που ξέρει πως δεν έχει κάτι να προσφέρει και καταδεικνύει στους άλλους πόσο κατώτερους τους θεωρεί, η ασυδοσία παίρνει άλλη διάσταση. Από τη μία μεριά έχει απόλυτο δίκαιο, αλλά από την άλλη του άξιζε να τον κάνει τούμπανο στο ξύλο ο Abraham και να τον παρατήσει να τον φάνε τα ζόμπι ζωντανό.
Πράγματι, εξαπάτησε κόσμο, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο (νομίζω δεν υπάρχει χειρότερο απ'το να σου δίνουν ψεύτικες ελπίδες, να σε κάνουν να πιστεύεις σε κάτι κι ύστερα να παίρνουν τη γη κάτω απ'τα πόδια σου), αλλά όχι άδικα. Αν είχε τύχει να συναντήσει τον Rick, σίγουρα θα τον είχαν μαζέψει στην ομάδα, ακόμη κι αν ήταν ο υπεύθυνος μυγοσκοτώματος, όμως δεν συνάντησε κάποιον αντίστοιχο Rick ή ακόμη και Philip (μην ξεχνάμε ότι στο Woodbury είχε μαζευτεί κάθε κατακαημένος και μέχρι και ηλικιωμένοι άνθρωποι). Όταν συναντάς έναν άνθρωπο έτοιμο να αυτοκτονήσει, όπως ήταν ο Abe όταν συναντήθηκαν αυτοί οι δυο, ο 'ντρούλης, με τη βασική ευφυΐα που διαθέτει, είδε ότι για να κερδίσει την εύνοια του άλλου και να τον κάνει σωματοφύλακά του (ναι, χαρά στη Whitney Houston!) έπρεπε να του δώσει κάποιον σοβαρό λόγο. Και το εκμεταλλεύθηκε. Η άλλη άποψη είναι ότι θα μπορούσε να είχε πει την αλήθεια πολύ πιο πριν, όταν είχε δημιουργηθεί η ομάδα με αυτούς που ανέφερε, ή έστω να μην είχε πει ότι είναι ο μόνος που έχει αντίδοτο. Θα μπορούσε να είχε πει εξ αρχής ότι ξέρει πράγματα κι ότι θα υπήρχαν πιθανότητες επιτυχίας. Δείχνει μεταμέλεια στο τέλος κι ότι έπαθε κάτι σαν επιφοίτηση, αλλά νομίζω πως όσο κι αν έχει μετανοιώσει, ακόμη κι ο ιερέας Γαβριήλ θα τον αφόριζε.
Αν το δούμε εντελώς ψυχρά και πρακτικά, όμως, ο τύπος κοίταξε την επιβίωσή του και πολύ καλά έκανε. Ποιος θα έβλεπε έναν άνθρωπο όπως ο Abraham και θα τον άφηνε να φύγει; Και ποιος ετοιμοθάνατος δεν θα έλεγε κάθε ψέμα που μπορεί να δημιουργήσει η ανθρώπινη φαντασία προκειμένου να εξασφαλίσει μερικούς να τον προστατεύουν από κάθε κίνδυνο, να του εξασφαλίζουν τροφή, νερό και στέγη κι αυτός να ζει σαν τραπεζίτης; Προσέξτε, τον λέω ετοιμοθάνατο επειδή ήταν πολλώ λογιών ετοιμοθάνατος. Από τα ζόμπι που τον κυνηγούσαν, από άλλα που ίσως συναντούσε οπουδήποτε παρακάτω, από οποιονδήποτε άλλο μπορεί να τον έσωσε και να τον μάζευε για παραδουλεύτρα του. Αν, ας πούμε, ο Eugene είχε συναντήσει κάτι τύπους σαν τον Joe και τους δικούς του, θα τον έβαζαν σε φορτηγό να τον πάνε στην Washington (είτε αν πίστευαν ότι έχει θεραπεία είτε όχι) ή θα τον είχαν για να τους μπατάρει κάλτσες;
Πάντως, δεν είναι σαν υπερμεγέθης μπέμπης πρόσκοπος με τη βερμουδίτσα, τα μαγουλάκια και τα γαμπάκια του; Μετά από όλα αυτά, νομίζω πως ήρθε η ώρα του να πεθάνει, αλλά το imdb έχει άλλη άποψη...

Ποιος είδε τον Abraham και δεν τον φοβήθηκε; Από το πρώτο flashback φάνηκε ότι ο Abe έχει θέματα. Σε αυτό το επεισόδιο γνωρίσαμε έναν Abraham πολύπλοκο ως χαρακτήρα αλλά και πολλαπλώς προβληματικό. Όταν λέω προβληματικό, μην παρεξηγηθώ, εννοώ ότι έχει πολλά ψυχολογικά ζητήματα -μικρά και μεγάλα. Όσο σταθερός είναι στις απόψεις του, άλλο τόσο προσπαθεί να ισορροπήσει το άγχος, τη νευρικότητα και την οργή του. Κι όσο αφοσιωμένος είναι στο σκοπό του, άλλο τόσο παλεύει να κρατηθεί στην πραγματικότητα. Συνεπής και τυφλά υποταγμένος σε ό,τι θεωρεί προτεραιότητά του (είτε αυτό είναι η οικογένειά του, η απώλεια της οποίας τον οδήγησε στην απόπειρα αυτοκτονίας, είτε η διάσωση ολόκληρης της ανθρωπότητας) είναι άνθρωπος ο οποίος δεν διστάζει να θυσιάσει τα πάντα, να σκοτώσει και να πεθάνει γι'αυτό. Γι'αυτόν τον λόγο και τον αγαπάμε και θεωρώ απόλυτα δίκαια τη θέση που του έδωσαν στους τίτλους αρχής πάνω από την Emily Kinney (Beth) και τον Chad Coleman (Tyresse) η οποία μας δηλώνει -εμμέσως πλην σαφώς- ότι θα μας κρατήσει παρέα για πολύ ακόμη. Κι έτσι πρέπει.
Προσωπικά βρήκα υπέροχη την ιδέα του να μας δείξουν πώς έφτασε να φορτωθεί τον Eugene και το παρελθόν του, όπως είχαμε δει τα flashbacks στον 4o κύκλο και για τους υπόλοιπους “νέους” (Michonne, Bob, κλπ). Πόσοι είχαμε παρατηρήσει, εξάλλου, ότι εξακολουθεί να φοράει τη βέρα του; Λεπτομέρεια για κάποιους, αλλά μας λέει πολλά. Προφανώς θεωρεί τη σύζυγο και τα παιδιά του ακόμη ζωντανούς και θέλει να πάει στην Washington μήπως τους βρει εκεί. Ακόμη, όμως, κι αν δεν πιστεύει ότι θα τους ξανασυναντήσει κάποτε, δείχνει πως θέλει να κρατήσει ζωντανό ό,τι είχε, να το κρατήσει πάνω του παρόλο που έχει προχωρήσει τη ζωή του -αναγκαστικά.
Ταυτόχρονα είναι και ρεαλιστής, ξέρει καλά την ανθρώπινη φύση, εκτιμά, ανταποδίδει τη στήριξη και ξέρει ποιους να πάρει μαζί του και γιατί (όπως το ότι λέει έμμεσα στον Glenn ότι τον θέλει μαζί του στην ομάδα του κι ότι εκτιμάει που δεν αθέτησε τη συμφωνία τους) έχει προσαρμοστεί πλήρως στην πραγματικότητα (σχετικά με τη φύση των ανθρώπων να σκοτώνουν, παρόλο που δεν διευκρινίζει αν αναφέρεται σε ανθρώπους ή ζόμπια) και απ'όσα είδαμε, δεν θα αφήσει τίποτα να μπει εμπόδιο μεταξύ του ίδιου και του στόχου του. Επιπλέον, πρόκειται για άτομο που δεν κάνει διακρίσεις, κι η δικαιοσύνη είναι πολύ σημαντική σε μια αποκάλυψη ζόμπι (=το ότι δεν υποχώρησε όταν του μίλησε η Rosita, με τον τρόπο που το παρουσίασαν δεν σημαίνει ούτε ότι δεν υπολογίζει τη γνώμη της, ούτε ότι είναι αρκετά υπερόπτης ή ξεροκέφαλος· δείχνει ότι δεν θα αφήσει κανέναν να τον επηρεάσει, όποιος κι αν είναι αυτός κι ό,τι ιδιότητα κι αν έχει). Βέβαια, είναι κι ευκολόπιστος (είτε από φύση ή και λίγο εκούσια), αλλά ίσως κι αυτό να τον κράτησε στη ζωή στην πιο κρίσιμη στιγμή του.
Νομίζω ότι ο Abraham από εδώ και πέρα θα έχει να μας χαρίσει ωραίες στιγμές εκτελέσεων (ανθρώπων και ζόμπι), καθώς σαν χαρακτήρας είναι αρκετά εκφραστικός και πλήρης ήδη.

Εν κατακλείδι, θα διαφωνήσετε πολλοί μαζί μου, αλλά προτιμώ αυτό το επεισόδιο παρά το προηγούμενο με τη Beth. Μπορεί να είχε πιο βραδεία εξέλιξη ή μάλλον, λιγότερα γεγονότα, αλλά κρίνω και από το ότι στο προηγούμενο επεισόδιο βαρέθηκα κάπου στη μέση και δεν είχε κάτι που να με εκπλήξει ή να με κρατήσει, ενώ σε αυτό δεν κατάλαβα πότε πέρασαν τα 40 λεπτά. Δεν είχε δράση, αλλά μας έδωσε χαρακτήρες. Σταδιακά μέχρι την κορύφωση. Και τι κορύφωση!

Στο επόμενο επεισόδιο θα δούμε τις περιπέτειες των Daryl και Carol προς αναζήτηση της Beth, αλλά αυτό το ερώτημα που θα μας απασχολήσει αρκετά δεν είναι το αν επιβίωσε ο Eugene (με θάνατο του οποίου πιθανολογώ ότι θα χαρούν ακόμη περισσότεροι απ'όσοι χάρηκαν για τον θάνατο της Lori), αλλά το τι θα αποφασίσει ο Abraham να κάνει στη συνέχεια. Θα αποφασίσει να συνεχίσει προς Washington με όσες ελάχιστες εφεδρείες (υλικές και ψυχό-πνευματικές) του έχουν απομείνει ή θα κρίνει πως είναι καλύτερο να επανασυνδεθούν με τους υπόλοιπους και να συνεχίσουν κι όπου τους βγάλει; Επιπλέον, ο Abraham θα συνεχίσει να είναι αυτός που ξέρουμε μέχρι τώρα ή θα φρικάρει κι εκείνος και θα γίνει Tyresse ή Maggie ή θα το χάσει τελείως και θα αρχίσει να σκοτώνει ό,τι βρεθεί μπροστά του με ενδεχόμενο ανεπιθύμητου τραυματισμού;

Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση!
Aurora Speeder

ΥΓ: N'αγιάσει το χέρι σου, μέγα Bull (ο χαρακτήρας-μορφάρα που υποδήθηκε ο Cutlitz στο Band of Brothers), αυτά τα direct ήταν κάτι που λείπει από τη σειρά. Οι σκηνές δράσης με τον Abe (η πρώτη στο βαν, η επόμενη που μπήκε στο βιβλιοπωλείο λες και υπηρετούσε ακόμη στον στρατό και το ξύλο στον Eugene είναι να μονταριστούν μαζί με άλλα τέτοια αποσπάσματά του, να ρίξουν από πάνω το “The Hatred” των Snowgoons και να το κάνουν motivation video για προπονήσεις!
Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: