Ανασκόπηση του 5α (μέρος 2ο)

Συνεχίζουμε από εκεί όπου αφήσαμε την ανασκόπηση του πέμπτου κύκλου και σε αυτό το θέμα θα συζητήσουμε κάποια σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια των πρώτων 8 επεισοδίων, άλλα εμφανή κι άλλα πιο έμμεσα. Μόνη ανακεφαλαίωση απ'το προηγούμενο άρθρο είναι ότι «Μόνο οι δυνατοί επιβιώνουν».
Βλέπουμε απ'την πρεμιέρα του πέμπτου κύκλου όλους όσοι είναι αποφασισμένοι και πλέον αδίστακτοι να ετοιμάζουν, όχι μόνο την αντεπίθεσή τους, αλλά και να μένουν ψύχραιμοι στη σκηνή της σφαγής στον Τερματικό. Ο μόνος που χτυπιόταν ήταν ο Bob. Το ίδιο και με το δίδυμο Carol-Tyresse, όπου ο Tyresse κρατάει τα ψυχολογικά του (και «κοτεύει» όταν βλέπει τα ζόμπι, και πάει κόντρα στη φύση του και δεν σκοτώνει στο ξύλο τον Martin), ενώ η Carol ετοιμάζει αμέσως το σχέδιο δράσης της με συνοπτικές διαδικασίες. Επίσης χαρακτηριστικοί ήταν ο Abraham όταν ξεκίνησε ο χαμός που έκανε σαν αγρίμι στο κλουβί και το μειδίαμα ικανοποίησης της Michonne όταν είδε τα ζόμπι να κατακλύζουν τον χώρο.

Highlights του επεισοδίου, οι προφητικές φράσεις του B-Rick μετά την απελευθέρωση της ομάδας «Δεν θα ζήσουν. Δεν θα τελειώσει μέχρι να πεθάνουν όλοι τους». Πήρε μια παράταση, αλλά συνέβη. Και η φράση της Carol στη Μαιρούλα «Δεν είσαι ζωντανή. Ούτε εγώ είμαι». Όπως ξέρουν όσοι έχουν διαβάσει το κόμικ, ο Rick λέει την παρεμφερή φράση «WE ARE the walking dead» (Εμείς είμαστε οι ζωντανοί νεκροί· σε ελεύθερη μετάφραση). Όλοι πλέον έχουν κάτι σαν «ημερομηνία λήξεως» και το ξέρουμε, αλλά το όλο ζουμί έχει πόσους θα ξεπαστρέψουν μέχρι τη δική τους «λήξη» και τι άλλες περιπέτειες θα συναντήσουν μέχρι να γίνουν κι οι ίδιοι μεζέδες.

Στο δεύτερο επεισόδιο έχουμε τον Bob ο οποίος την έχει δει σχολικός περίπατος στο δάσος με τη Sasha να μην μπορεί επουδενί να καταλάβει πώς το καταφέρνει. Αργότερα λέει τα κορυφαία στον Rick: «Είπες ότι δεν θα τους αφήναμε να ζήσουν. Έκανες λάθος. Η Ουάσινγκτον θα “συμβεί”» κι όταν ο Rick του απάντησε με διπλό νόημα «Αυτή είναι η πραγματικότητα», εννοώντας και να μην πετάει στα σύννεφα για την Ουάσινγκτον αλλά και κρατώντας μια πισινή για τους Τερμιναίους, ο Bob απάντησε «Όχι. Είναι εφιάλτης. Κι οι εφιάλτες τελειώνουν». Ηθικό δίδαγμα 1: οι πολλές χαρές θα σου βγουν σε κακό. Ηθικό δίδαγμα 2: Ο Rick έχει πάντα δίκαιο.

Κρατάμε και τη φράση του Daryl «Οι άνθρωποι είναι χειρότεροι (από τους νεκρούς)». Κι αυτό θα το εμπεδώσουν πολλώ λογιών όσοι δεν το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει.
Προφητική η φράση του Glenn στον Abraham: «Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάντα κάνουμε ό,τι πει ο Rick. Δεν θα ξαναχωριστούμε». Ίσως προσωρινά, αλλά μόνο για μια μέρα.
Επίσης, η φράση του Glenn στις Maggie και Tara «Δεν έχει μείνει τίποτα που να μην είναι κρυμμένο» δεν αναφέρθηκε μόνο για να ωθήσει την Tara να μιλήσει. Το συναντήσαμε και στο νοσοκομείο όπου τα ψέμματα και οι πισώπλατες μαχαιριές έδιναν κι έπαιρναν, και, ασφαλώς, ο κεφτές μας (ο Eugene, ντε) που αποκάλυψε το ψέμα του.
Η φράση του Gabriel «Το κρασί παραμένει κρασί μέχρι να καθαγιαστεί». Γενικώς έχουμε συναντήσει διάφορες αναφορές σε βιβλικά πρόσωπα, αποσπάσματα από τα Ευαγγέλια και τις Διαθήκες, αλλά όταν μπαίνει ιερέας στο παιχνίδι, αλλάζουν οι κανόνες των θρησκευτικών μηνυμάτων.
Η Carol για ακόμη μια φορά είπε χαρακτηριστικά και λακωνικά: «Θα κάνουμε νέα αρχή. Όλοι μαζί». Είναι σίγουρο ή ετοιμάζουν κι άλλες «αποχωρήσεις»;
Για άλλη μια φορά το highlight είναι τα λόγια του αρχηγού μας. «Δεν είσαι ασφαλής. Ανεξαρτήτως του πόσοι άνθρωποι σε περιβάλλουν ή πόσο καθαρή φαίνεται η περιοχή. Ανεξαρτήτως του τι λέει ο καθένας, ανεξάρτητα απ'το τι νομίζεις, δεν είσαι ασφαλής. Χρειάζεται μόλις μια στιγμή. Μια στιγμή και τελείωσε».

Συνεχίζουμε στο τρία κι ο Gareth μας κάνει καλό ποδαρικό: «Τίποτα δεν διαρκεί για πολύ πια». Δεν αφορά μόνο το ότι θα πεθάνουν, αλλά τα πάντα. Ακόμη και οι ζωές των περισσότερων, πόσο μάλλον τα καταφύγια, οι προμήθειες και οι οποιεσδήποτε καταστάσεις.
Ο Glenn μας υπενθυμίζει ότι «χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουμε» και για ακόμη μια φορά το μέλλον θα τον επιβεβαιώσει, καθώς θα επανενωθούν και, όπως βλέπουμε και στα promo, η πιο πολυχρησιμοποιημένη λέξη είναι η ομάδα και η έννοιά της.
Η Maggie, με όλη την κυνικότητα που διακατέχει τα τεκταινόμενα, λέει χαρακτηριστικά στον Gabriel «(Η εκκλησία) είναι απλά τέσσερις τοίχοι και μια στέγη)». Ουσιαστικά πλέον ο μόνος που σε βοηθάει είναι ο εαυτός σου κι η ομάδα σου, όσο κι αν προσεύχεσαι.
Κατακλείδα επεισοδίου ο διάλογος Rick με Tyresse, όπου ο πρώτος ρώτησε «Πώς ήταν για 'σένα η διαδρομή ως τον Τερματικό;» κι ο δεύτερος απάντησε «Με σκότωσε». Το «Όχι, δεν σε σκότωσε» του Rick ήταν όλα και τίποτα. Εφόσον αναπνέεις, έχεις συνείδηση και δεν γυρεύεις να φας έμβιο κρέας, είσαι ζωντανός. Αν πεθάνεις, είσαι με τους άλλους. Period.

Στο επεισόδιο της Beth-ούλας μας (ναι, ποιος θα το περίμενε ότι θα έπρεπε να πεθάνει η Beth για να τη συμπαθήσω;) η Joan λέει μια φράση που ίσως είναι κάτι σαν κραυγή συνείδησης και για τον δικό μας κόσμο «Υποθέτω ότι κάνει πιο εύκολα συμφωνία με τον Διάολο όταν δεν θα πληρώσεις εσύ το τίμημα».
Ο Noah μάς υπενθυμίζει ότι πολλές φορές η αλήθεια δεν είναι αυτό που βλέπουμε. «(οι μπάτσοι) νομίζουν ότι είμαι αδύναμος. Αλλά δεν ξέρουν τίποτα για το ποιος πραγματικά είμαι. Για το ποια είσαι εσύ». Κι είχε δίκαιο. Και ο ίδιος ήταν δυνατός και η Beth έπεσε ηρωικά, και, παρότι η Dawn έδειχνε να έχει πιάσει τον παλμό, τελικά δεν περίμενε ότι η Beth-ούλα θα της κανόνιζε ραντεβού στα τυφλά με τον Κυβερνήτη.

Απ'την άλλη μεριά, η Dawn μας τόνισε τη συνολική προσπάθεια «Ό,τι κάνουμε πρέπει να είναι για το κοινό καλό. Όταν το χάσουμε, τελειώνουν όλα». Και πράγματι, η ίδια δεν είχε την ομάδα της συσπειρωμένη γύρω της και οι δικοί μας θα μάθουν με πολύ άσχημο τρόπο ότι τελικά η ομάδα είναι το κλειδί της επιβίωσης.
Η Dawn, ξανά, μας μίλησε για τον Eugene: «Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι πλασμένοι γι'αυτόν τον κόσμο και δεν πειράζει αυτό. Αρκεί να μην εκμεταλλεύονται αυτούς που είναι (πλασμένοι γι'αυτόν τον κόσμο)». Ο Bob, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν πλασμένος γι'αυτόν τον κόσμο, και η Beth άργησε να προσαρμοστεί.
Κατακλείδα επεισοδίου η φράση που χρησιμοποιήθηκε χαρακτηριστικά απ'τη Beth: «Χρησιμοποίησε ό,τι μπορεί να φανεί χρήσιμο».

Συνεχίζουμε στο επεισόδιο της «dream team», όπου η ειρωνεία συνεχίζεται με τον Abraham να έχει ήδη σχεδιάσει τι θα κάνει μετά το τέλος της αποκάλυψης, τον Eugene να μας λέει έμμεσα ότι δεν θα σώσει κανέναν χρησιμοποιώντας τον μύθο του Σαμψών (για όσους δεν τον ξέρουν, είναι κάτι σαν τον Ηρακλή των Εβραίων, αλλά αποτυχημένος), ταυτίζεται με τον Gabriel (καθώς κι οι δύο επέζησαν εις βάρος άλλων), τη Maggie να σκέφτεται πότε θα επανενωθούν με τους υπόλοιπους, τη Rosita να παραμένει ρεαλίστρια και την Tara να προσπαθεί να ενθαρρύνει τον Eugene.
Βλέπουμε τους άνδρες της παρέας (Abraham και Glenn) να αναπτύσσουν μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης με τον Abraham να μας δηλώνει «Όλοι είναι δυνατοί πια. Πρέπει να είναι. Είτε μένεις δυνατός με την αλληλοβοήθεια ή με τον αλληλοσκοτωμό. Είναι το πιο εύκολο πια». Κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Είτε προσθέτονται ενεργά μέλη στις ομάδες, είτε σκοτώνονται μεταξύ τους. Αυτό συνέβαινε στην αρχή στο Woodbury, συνέβη την πρώτη φορά μεταξύ φυλακής και Woodbury, τη δεύτερη φορά μεταξύ φυλακής και της νέας ομάδας του Κυβερνήτη, μετά με την ομάδα του Joe που στην βοήθησε ο Daryl και μετά επιτέθηκαν στον Rick, με τους Τερμιναίους, ή ακόμη και παλιότερα, αλληλοβοηθήθηκαν στη φάρμα, το ίδιο με τον ξενώνα ηλικιωμένων στην Atlanta στον πρώτο γύρο, και το ίδιο θα συμβεί με όλους όσους συναντήσουν στο μέλλον. Διαπραγμάτευση και κοινή συνύπραξη πλέον δεν μπορεί να υπάρξει με κανέναν. Τελεία και παύλα.

Σε ένα επεισόδιο που θεωρώ ότι δικαιωματικά ανήκει στα 10 καλύτερα όλης της σειράς, η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί τόσο, που η Carol μας δείχνει έναν εαυτό που την κάνει ίσως τον πιο πολύπλοκο της σειράς. Ένα επεισόδιο που μας θυμίζει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ακόμη και σε περίοδο αποκάλυψης, όπως είναι η κακοποίηση γυναικών και παιδιών (παρότι η απόπειρα βιασμού του Carl στα τέλη του 4ου κύκλου θα έπρεπε να μας το είχε θυμίσει, αλλά ο επικός B-Rick δεν μας άφησε περιθώρια να εστιάσουμε σε κάτι άλλο), καθώς και το τραυματικό παρελθόν των ανθρώπων δεν μπορεί παρά να τους δώσει δύναμη κι εμπειρίες για το μέλλον (καθώς ο Daryl κράτησε το βιβλίο για κακοποιημένα παιδιά που είχε βρει στον ξενώνα).
Σ'αυτό το επεισόδιο τα υπαρξιακά είχαν την τιμητική τους με την Carol ν'αναρρωτιέται «Πώς φτάσαμε ως εδώ;» με τον Daryl να της απαντά -ίσως εκ πείρας- σχεδόν ψυχρά «Πρέπει να κάνουμε νέα αρχή». Σε συνδυασμό με το ότι λέει «Απλώς πέθαναν» όταν η Carol του τόνισε πως δεν την είχε ρωτήσει για τις μικρές, δείχνει για κάποιους κυνισμό, αλλά κατ'ουσίαν δείχνει πλήρη προσαρμογή στην κατάσταση. Κι όντως σε τέτοιες καταστάσεις δεν χωρούν συναισθηματισμοί.

Highlight η σκηνή όπου η Carol του λέει «Δεν με ξέρεις καθόλου» κι εκείνος της απαντά «Ναι, αυτό λέγε στον εαυτό σου». Όλοι γνωρίζονται πλέον. Ίσως όχι τα γούστα τους, αλλά τους χαρακτήρες τους, τις προσωπικότητες, τις αντιδράσεις, την ψυχοσύνθεση, τις αντιλήψεις, τις ηθικές αρχές και τα βαθύτερα Θέλω τους. Σαν μια κανονική οικογένεια, όπου, παρόλο που μπορεί κάποιοι να μην συμπαθιούνται ιδιαίτερα ή απλώς να μην τα πηγαίνουν καλά, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους ουσιαστικά και σε βάθος.

Στο προτελευταίο επεισόδιο του πρώτου μέρους η φράση του B-Rick «Εγώ της χρωστάω περισσότερα» όταν η Michonne του είπε ότι όλοι χρωστάνε στην Carol επειδή τους έσωσε, ίσως σημαίνει όχι ότι είχε ήδη σώσει πιο πριν τη Judith, αλλά ότι την είχε διώξει κι εκείνη επέστρεψε. Τον είχαμε δει στο πρώτο επεισόδιο που την ευχαρίστησε και στο δεύτερο ότι της είχε ζητήσει να μείνει, αλλά το ενοχικό του ύφος τα λέει όλα.
Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς εννοούσε ο Bob Lampson όταν είπε στον Rick «Όλοι οι πραγματικοί (αστυνομικοί ίσως) έχουν πεθάνει». Σαφέστατα εννοεί ότι όλοι όσοι θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν τους άλλους έχουν πεθάνει ή έχουν αλλάξει στάση, αλλά το ίδιο βάρος πέφτει και σε παπάδες (βλέπε Gabriel) και σε οποιονδήποτε άλλο έχει τη δύναμη να βοηθήσει κάποιον και δεν το κάνει, ακόμη κι αν πρόκειται να σκοτώσουν 2-3 ζόμπι που επιτίθενται.
Highlight του επεισοδίου, η φράση του Carl στον Gabriel «Δεν μπορείς να μένεις σ'ένα μέρος πια. Όχι για πολύ καιρό». Όχι μόνο επειδή ισχύει, αλλά κι επειδή όλοι τους (είτε μαζί είτε πριν γνωριστούν) ήλπιζαν ότι κάποιο πρόσκαιρο καταφύγιο θα ήταν μόνιμο. Η κατασκήνωση έξω απ'την Atlanta, το ΚΕΛΠΝΟ, η φάρμα, το Woodbury, η φυλακή, ο Τερματικός, το μέρος όπου βρισκόταν η Michonne παλιά, το νοσοκομείο, και ό,τι άλλο επιφυλάττει το μέλλον. Πλέον η ζωή τους θα είναι το κυνηγητό, οι συγκρούσεις με ανθρώπους και ζόμπι, ο συνεχής κίνδυνος και το διαρκές πλιάτσικο σε όπλα και προμήθειες.

Στο mid-season finale είχαμε μια δυνατή ανατροπή, όχι επειδή πέθανε η Beth, αλλά επειδή πέθανε έτσι όπως πέθανε. Κατ'αρχάς, η φράση του Lampson στον B-Rick «Έχεις μείνει για πολύ εδώ έξω» ίσως αναφερόταν στο ότι η Dawn θα άρχιζε να τους ψάχνει, αλλά εννοούσε κι ότι ο Rick (ίσως κι όλοι στην ομάδα) έχουν γίνει σχεδόν αγρίμια. Όχι τόσο στην εμφάνιση και τη μπίχλα πάνω τους, αλλά στους κανόνες συμπεριφοράς. Όμως, είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης σ'έναν τέτοιο κόσμο. Αλλιώς καταλήγεις όπως όλοι οι προηγούμενοι που δεν προσαρμόστηκαν. Σ'αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μνεία σ'έναν αδικοχαμένο για'μένα χαρακτήρα, τον Shane. Ήταν στη 2η σεζόν όπως έγινε ο Rick στην 5η. Δεν διαπραγματευόταν, σκότωνε στο ψαχνό, έβαζε την ομάδα πάνω απ'όλα (αν κι έκανε αρκετά λάθη σε αυτόν τον τομέα), και δεν κρατούσε αιχμαλώτους. Πόσο μπροστά ήταν ο τύπος; Μπορείτε να με κράξετε ελεύθερα, δε συμφωνούμε όλοι σε όλα.
Θα κρατήσουμε και τον προφητικό διάλογο μεταξύ Dawn και Beth «Ξέρω πως δεν θα πας πουθενά» «Ούτε κι εσύ». Μπορεί να πήραν τη Beth και να την έθαψαν αλλού (ενώ τη Dawn μάλλον πως την τάισαν στα ζόμπι του υπογείου), αλλά τελικά καμιά απ'τις δύο δεν έφυγε ζωντανή από εκεί μέσα αυτοβούλως.
Επίσης σημαντική είναι η δήλωση της Dawn «Δεν είναι μόνο ότι δεν μπορούν να φύγουν· δεν θέλουν κιόλας». Πράγματι, όταν είσαι ασφαλής μέσα σε ένα κτήριο, σου παρέχουν τροφή, καταφύγιο κι ένα κρεβάτι όπου μπορείς τουλάχιστον να κοιμάσαι ήρεμος για μερικές ώρες, κάποιοι άνθρωποι το προτιμούν κι ας τους ταπεινώνουν οι άλλοι, παρά τον συνεχή κίνδυνο, την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και όλα τα παρελκόμενα της ζωής στον δρόμο.
Highlight του επεισοδίου (εκτός απ'το φινάλε, εννοείται), είναι ένα απόσπασμα του μονολόγου της Dawn στη Beth. «Σ'αυτή τη δουλειά δεν σου χρειάζεται η αγάπη τους, αλλά πρέπει να έχεις τον σεβασμό τους. Διαφορετικά, θα έρθει μια μέρα που θα χρειαστείς ενισχύσεις και δεν θα τις έχεις. Τι ακολουθεί; Όλοι πεθαίνουν» (Everybody goes down, κατ'ακρίβειαν). Αναφέρεται στη δουλειά του αστυνομικού και τη θέση της ως «διοικητής» των υπόλοιπων μπάτσων στο νοσοκομείο, αλλά η αλήθεια των λόγων της εφαρμόζεται στα πάντα, και στον ίδιο τον Rick ως αρχηγό της ομάδας. Εκτός του ότι όλοι τον αγαπούν, όλοι τον σέβονται. Όλοι τον πιστεύουν και τον εμπιστεύονται. Όλοι είναι πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν ό,που πάει και σε ό,τι κάνει. Όχι μόνο επειδή είναι ο μόνος που αντέχει την ευθύνη της ηγεσίας τους, αλλά κι επειδή είναι ο μόνος που ξέρει πώς εκπληρώνεται σωστά αυτό το καθήκον. Επιπλέον, είναι ο μόνος «αρχηγός» τον οποίο σέβονται οι αντίπαλοί του και τον φοβούνται.
Στο τέλος, μόνο ο B-Rick Grimes είναι αυτός που θα τους οδηγήσει σωστά και μόνο αυτός θα τους κρατήσει σε μια ομάδα δυνατή κι ενωμένη. Και μόνο αυτή η ομάδα είναι ικανή να κρατήσει μέχρι το τέλος. (Ok, ξέρω ότι είναι λίγο σαν Highlander αυτό που έγραψα, αλλά ισχύει, παραδεχτείτε το).

Μερικές ώρες υπομονή, λοιπόν, για να δούμε τι θα ακολουθήσει, μέχρι κι οι επόμενοι δύο μήνες να περάσουν σαν δυο μέρες και να μείνουμε στην πρίζα για τον 6ο κύκλο.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Aurora Speeder 
Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: