Ανασκόπηση του 5α (μέρος 1ο)



Aurora is back! Mε μία δυνατή ανάλυση των χαρακτήρων μας υποχρεώνει να μην ξεκολλάμε τα μάτια μας από το θέμα (τουλάχιστον εγώ)
Γράφει η Aurora Speeder


Λίγο πριν τη mid-season premiere και μετά το πέρας των γιορτών ήρθε ο καιρός να κάνουμε μια ανασκόπηση των πρώτων 8 επεισοδίων, να θυμηθούμε πράγματα που ίσως έχουμε ξεχάσει και να καταλήξουμε σε νέα συμπεράσματα, τα οποία ίσως μας βοηθήσουν και για το μέλλον της σειράς.

Άξονας του άρθρου θα είναι ο τίτλος της βασικής promo εικόνας της 5ης σεζόν, «Hunt or be hunted», και η φράση που είχε πει χαρακτηριστικά ο Anrdew J. West (ο Gareth, καλέ) στο Talking Dead αμέσως μετά το φινάλε της πρεμιέρας, «Everybody is strong», αναφερόμενος σε όλους όσοι έχουν επιβιώσει κι όσοι θα επιβιώσουν στο μέλλον.

Ξεκινάμε με τους χαρακτήρες, και φυσικά με τον δικαιωματικό «αρχηγό» της ομάδας μας.
Ο Rick Grimes που γνωρίσαμε στην πρώτη σεζόν αποτελεί πλέον μόνο μια ανάμνηση. Ο καλόκαρδος -έως και αφελής ή ευκολόπιστος ενίοτε- αστυνομικός που προσπαθούσε να εκτελεί το καθήκον για το οποίο ορκίστηκε, που «έπαιζε» πάντα αμυντικά και προσπαθούσε να μην πληγώσει κανέναν αποφεύγοντας τις πολλές διενέξεις, έχει πλέον δώσει τη θέση του στο απόλυτο υβρίδιο μεταξύ του Rick Grimes που γνωρίσαμε και του Shane Walsh τον οποίο πολλοί λάτρευαν να μισούν.
Η ομάδα είναι πάνω από όλοιυς κι όλα· έχει πλέον γίνει οικογένεια. Όποιος προσπαθήσει να πειράξει κάποιο μέλος της, θα πεθάνει χωρίς οίκτο ή έλεος. Κι αν φέρει παρέα, τουλάχιστον δεν θα πάει μόνος (βλέπε Terminus). Ο B-Rick, όπως τον αποκαλώ (διότι περί πλίνθου πρόκειται πλέον), έχει πλέον μάθει να μην κοιτάζει πίσω. Στο msf του τέταρτου κύκλου είπε χαρακτηριστικά στον Carl να μην κοιτάζει πίσω. Ήταν ο μόνος που δεν έψαξε να βρει κάποιον απ'τους υπόλοιπους, αλλά μόνο πώς θα συνεχίσει μπροστά. Έχει πάψει να διαπραγματεύεται, να ψάχνει τις «ειρηνικές λύσεις» και δεν διστάζει να τα βάλει ακόμη και με τον Abraham, που θα του ξεριζώσει το κεφάλι, αν τον βάλει κάτω. Παρόλα αυτά, όμως, παραμένει ο καλόκαρδος και δοτικός αστυνομικός που γνωρίσαμε, καθώς δεν διστάζει να καλωσορίσει νέα μέλη στην ομάδα, αρκεί να είναι κι αυτοί έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη για το κοινό καλό (βλέπε Noah, Gabriel και την έκκληση που έκανε στους «κατοίκους» του νοσοκομείου), και, ασφαλώς, αυτός που ξέρει συγχωρεί και να εκτιμά τους «άσωτους», προσκαλώντας στην ομάδα την Tara και την Carol (όπως είχε συγχωρήσει και την Lori -μπλιαχ). Πάνω από όλα, είναι αυτός που βάζει τη βιολογική του οικογένεια στην κορυφή (βλέπε πρεμιέρα, που αμέσως ξέχασε την εκδίκηση στο Terminus όταν είδε την Judith).
Στο Transformers: Age of Extinction ο Crosshairs λέει «Δίνεις και τη ζωή σου γι' αυτόν τον τύπο. Αυτή είναι ηγεσία. Ή πλύση εγκεφάλου» κι ο Drift \του απαντά «Όχι. Αυτός είναι ο Optimus Prime». Ε, κι εμείς εδώ λέμε «Όχι. Αυτός είναι ο Rick Grimes». Ποιος θα διαφωνήσει;
Σειρά έχει ο Carl. Ο μικρός της παρέας, παρότι αρχίζει να μεγαλώνει, φαίνεται να κρατάει την ελπίδα και να προσβλέπει στο καλύτερο εξίσου σε καταστάσεις και ανθρώπους (όπως το ότι δεν καταλάβαινε ότι ο Gabriel είχε «αμαρτωλό παρελθόν» και τον εμπιστευόταν). Ο ανδρείος νεαρός που σκότωσε την ίδια τη μητέρα του όταν χρειάστηκε έχει μείνει πίσω σ'αυτή τη σεζόν, γεγονός που ίσως οφείλεται στο σοκ που υπέστη απ'τον Joe και την παρέα του. Ίσως, πάλι, οι σεναριογράφοι να ετοιμάζουν κάτι άλλο για τον χαρακτήρα του, καθώς πρόκειται για δυνατό χαρακτήρα και ικανό άτομο στην ομάδα. Ίδωμεν.
Ο Daryl φαίνεται να αποκτά πολυπλοκότητα ως χαρακτήρας και να βιώνει την ενηλικίωση που δεν κατάφερε όσο ήταν στη σκιά του αδερφού του. Πλέον είναι από τους πιο σημαντικούς κρίκους της ομάδας, ένας απ'τους πιο πολύτιμους «παίκτες» και το στήριγμα όλων, αφού πλέον κι οι άλλοι είναι το δικό του στήριγμα. Ο B-Rick τον συμβουλεύεται, η Carol εξακολουθεί να διατηρεί τον δεσμό τους, δέθηκε αρκετά με τη Beth, και πλέον μας δείχνει έναν άλλο Daryl απ'τον απόμακρο, ευέξαπτο, επιπόλαιο και πληγωμένο νεαρό άνδρα που γνωρίσαμε στον πρώτο κύκλο. Είναι μέλος της οικογένειας και το δείχνει με κάθε ευκαιρία.
Η Carol έχει κάνει την υπέρβαση. Μπορεί η ίδια πλέον να μην ξέρει ποια είναι ή ποια θέλει να είναι, όπως δήλωσε στο 6ο επεισόδιο, αλλά σίγουρα είναι μια γυναίκα που θα υπερασπιστεί τους φίλους της μέχρις εσχάτων. Η άβουλη νοικοκυρά που έτρωγε ξύλο απ'τον άνδρα της της πρώτης σεζόν αποτελεί ένα κακό όνειρο, και τη θέση της έχει πάρει μια ισχυρή μαχήτρια. Αυτή που επιστρέφει για να σώσει τους φίλους της κι ας φύγει μετά. Αυτή που δείχνει έλεος ακόμη και σ'αυτόν που τους φέρνει σε δύσκολη θέση (βλέπε Noah, που τους πήρε τα όπλα), και βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να πει στο θηρίο τον Tyresse να βρει τον εαυτό του. Παρόλα αυτά, τα βιώματά της τη στοιχειώνουν για πάντα κι επιστρέφει πάντα στα φιλοσοφικά ερωτήματα τύπου «γιατί συνέβη η αποκάλυψη» ή «τι θα κάνουμε όταν τελειώσουν όλα» κλπ.
Ο Glenn είναι -σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη- το μεγάλο αστέρι της σειράς. Είναι πάντα ο «πυροσβέστης», ο άριστος στρατηγικός νους και το άτομο που θέλεις σίγουρα να έχεις μαζί σου σε μια αποκάλυψη. Πιστός στην ηγεσία του B-Rick, τολμά να πρωτοστατήσει εκεί όπου οι άλλοι δειλιάζουν ή φοβούνται ή απλώς δεν θέλουν, και φροντίζει πάντα να κρατούνται οι ισορροπίες για το κοινό όφελος. Α, και είναι και καληνυχτάκιας.
Η λατρεμένη Michonne έχει επίσης μείνει λίγο πίσω στα πρόσφατα επεισόδια, γεγονός που επίσης δεν χαροποιεί τους περισσότερους από εμάς. Μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε την πιο ανθρώπινη πλευρά της στο δεύτερο μισό του τέταρτου κύκλου και με το flashback στο παρελθόν της και με τη σχέση που ανέπτυξε με τον Carl και τα παιχνίδια τους. Κανείς δεν πίστεψε ότι ο Hershel κι η Andrea της λείπουν περισσότερο απ'το σπαθί της, όμως. Το ρίγος που με διαπέρασε όταν έπιασε ξανά το katana της μετά τον θάνατο των Τερμιναίων, όμως, έχει μείνει εκεί και περιμένουμε πότε θα την ξαναδούμε να κάνει τα χορευτικά της με καμιά ορδή από ζόμπια. Απόλυτη team player, υποδέχεται τα νέα μέλη στην ομάδα, και, το σημαντικότερο, είναι αυτή που σίγουρα θα αφήσεις το παιδί σου μαζί της σε zombie apocalypse.
Η Maggie πρέπει είτε να πάει να βρει τη βιολογική της οικογένεια ή να συμβιβαστεί με τη θετή της οικογένεια. Ήθελε μεγάλη ψυχή από μέρους της να συγχωρήσει την Tara κι αν κάποιος δεν το αναγνωρίζει ή το παραβλέπει, είναι το λιγότερο άδικος. Καλή στις μάχες, δεν αμφισβητεί κανείς ότι είναι άξιο μέλος της ομάδας και σίγουρα έχει ενδιαφέρον ως χαρακτήρας, αλλά τώρα τελευταία δεν μας τα λέει καλά. Στην αρχή αδιαφορεί για την αδερφή της και ψάχνει σαν τρελή τον Glenn, ταυτόχρονα δεν ανέφερε καθόλου τον θάνατο του πατέρα της (και μιλάμε για αποκεφαλισμό, όχι κανένα απλό δάγκωμα από ζόμπι· Hershel, you are most missed) και στο τέλος βαλάντωσε όταν είδε νεκρή τη Beth κι εξακολουθεί να θρηνεί στα trailer; Ακούγονται πολλά για το μέλλον της ως χαρακτήρας, αλλά θα μείνω εδώ· είτε αποτελέσει spoiler είτε όχι, σημασία έχει το πώς έχουν χαμηλώσει το επίπεδο ενός καλού χαρακτήρα.
Ο Tyresse έχει γίνει πολύ κλαψιάρης και δεν αντέχεται. Θυμάστε τον Ty του 4x03 που τα έβαλε με μια ορδή από ζόμπι και τα «έτρωγε» μ'ένα τσεκούρι; Πόσο επικός ήταν! Μετά το θρυλικό «Look at the flowers, Lizzie» ο τύπος δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει, να κλαίγεται και να το παίζει ανθρωπιστής και λοιπές μπούρδες. Man up already! Είτε ξαναγίνε αυτός που ήσουν, αλλά καλύτερος μετά απ'όσα πέρασες, ή τράβα να κλαις μαζί με τον Dale. Αναγνωρίζω την αφοσίωσή του στην ομάδα και όσα είναι πρόθυμος να κάνει γι'αυτήν.
Η Sasha, από την άλλη, έχει συνεχόμενη ανοδική πορεία και ως προσωπικότητα και ως «μαχήτρια». Κοιτάζει το μέλλον, έχει γίνει πιο ανεξάρτητη, έχει εξασκήσει τις σκοπευτικές της ικανότητες κι είναι αποφασισμένη να προσφέρει στην ομάδα. Εξαρχής είχε όρεξη να προσφέρει ό,που κι αν ήταν, απλά τώρα έχει και άποψη. Ο θάνατος του Bob την έκανε πιο δυνατή και μας αρέσει. Και δεν της τό'χα.
Abraham! Ο τύπος είναι ψυχάκιας και μορφή. Σ'έναν κόσμο όπου επικρατεί το χάος κι η αναρχία, επιλέγει να εξακολουθεί να τον αντιλαμβάνεται και να τον «μετρά» με κανόνες του τακτικού στρατού. Μετά τον θάνατο της γυναίκας και των παιδιών του εξακολουθεί να φοράει τη βέρα του, ίσως ως ένδειξη αφοσίωσης, πάντα πιστός στον σκοπό του, σε πείσμα όσων προκύπτουν στον δρόμο του. Ξεροκέφαλος, τσαμπουκάς και πάντα αισιόδοξος κατά βάθος είναι ο τύπος που λατρεύεις παρότι σου σπάει συνεχώς τα νεύρα σαν να το κάνει επίτηδες. Εκτός από όταν νευριάζει (η κατατρομαγμένη φάτσα της Rosita παραμένει ανεκτίμητη). Εκεί μόνο ο B-Rick δεν κώλωσε, αλλά κι αυτός έχει γίνει λίγο ψυχάκιας, οπότε...
Η Rosita αποδεικνύεται ολοένα και πιο σοβαρός χαρακτήρας, σε πείσμα όσων την ήθελαν στη σειρά για τα ωραία πόδια της. Πιστή στον δικό της «αρχηγό», καλή με το όπλο, και χρήσιμο μέλος της ομάδας και για πρακτικούς λόγους (όπως είπε κι ο Glenn, είναι χρήσιμο μέλος κάποια που ξέρει να καθαρίζει ψάρια), αλλά κυρίως επειδή είναι απ'τα άτομα που συνθέτουν την ενωτική ουσία για την ομάδα. Μπορεί να μην είναι το άτομο που κάνει τη διαφορά, αλλά σίγουρα δεν είναι και βάρος.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει για την Tara. Άτομο που καταλαβαίνει από τα λάθη του και προσπαθεί να επανορθώσει γι'αυτά. Άτομο αξιόπιστο, αφοσιωμένο κι εχέμυθο. Προτίθεται να «καλύψει» τον Eugene για το ψέμα του και να τον προστατεύσει. Μια κοπέλα που έχει επίσης χάσει όλη της την οικογένεια και βρίσκει «υποκατάστατο» στην ομάδα μας, χωρίς όμως να προσπαθεί να κρυφτεί, καθώς ήθελε ανδρεία από μέρους της ν'αποκαλύψει στη Maggie ποια ήταν. Το χιούμορ της είναι αποτυχημένο (εκ των πραγμάτων), αλλά η προσπάθειά της μας δείχνει ένα άτομο που σίγουρα θες δίπλα σου στο τέλος της αποκάλυψης.
Ο Eugene νομίζω ότι τελικά είναι ο καλύτερος απ'όλους. Δεν κάνει ποτέ τίποτα, έχει τους άλλους να τον προστατεύουν, να τον ταΐζουν, να τον κάνουν βόλτες κι αυτός κάθεται σαν Βούδας με κακόγουστο χτένισμα και κοιτάζει. Μάθαμε ότι τελικά δεν είναι επιστήμονας κι έλεγε ψέματα, αλλά, επί του πρακτέου, οποιοσδήποτε ήξερε ότι είναι άχρηστος με τ'όπλο, δεν έχει κάποια συγκεκριμένη δεξιότητα πέραν κάποιων ιδιαίτερων γνώσεων που διαθέτει και ουσιαστικά, όχι μόνο κελεπούρι δεν είναι, αλλά ενίοτε γίνεται και φόρτωμα, είναι λογικό να έλεγε οποιοδήποτε ψέμα προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του και να μην γίνει μεζές. Αν και μάλλον λουκούλλειο γεύμα θα έκαναν τα ζόμπι...
Οι καινούργιοι χαρακτήρες μας, τώρα. Ο Gabriel είναι ένας ιερέας με «ένοχο» παρελθόν.Δειλός, άνανδρος και κλαψιάρης,παρόλα αυτά καλόκαρδος και ουσιαστικά άδολος.Δεν μπορείς παρά να εκτιμήσεις την ειλικρίνειά του και την παραδοχή των λαθών του.Περιμένουμε να κάνει παρέα με την Carol που την απασχολούν φιλοσοφικά ζητήματα,αν κ ο ίδιος ο Gabriel φαίνεται να έχει πιο ρεαλιστικές απόψεις σε ζητήματα θρησκείας(«Η Θεία Κοινωνία είναι απλώς κρασί μέχρι να καθαγιαστεί»)γεγονός που τον κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρων ως χαρακτήρα
Όσον αφορά τον Noah, τον ψηλόλιγνο μαυρούλη που γνωρίσαμε μέσω της Beth, νομίζω πως μόνο καλά λόγια έχουμε να πούμε. Αποφασισμένος, αποφασιστικός, σίγουρος κι αφοσιωμένος. Αυτό ακριβώς που θες, το άτομο που «δεν τον πιάνει το μάτι σου», αλλά έχει αρκετό σθένος για να κάνει τη διαφορά. Καλόψυχο άτομο και ισχυρή προσωπικότητα. Περιμένουμε μεγάλα πράγματα στο μέλλον κι ένα απ'τα πιο αφοσιωμένα άτομα στην ομάδα.

Κατακλείδα, η βασική εντύπωση που μας άφησε το πρώτο μισό της σεζόν -το οποίο θα συζητήσουμε σε επόμενο άρθρο- και είναι η εξής. Μόνο οι δυνατοί επιβιώνουν, κι όσοι έχουν επιβιώσει είναι οι δυνατοί. Ακόμη και το μωρό έχει μάθει να μην κλαίει με το παραμικρό, ως ένδειξη αυτοσυγκράτησης.
Περιμένουμε με αγωνία όσα μας έχουν τάξει για το υπόλοιπο της σεζόν, καθώς και την εξέλιξη των αγαπημένων μας -και μη- χαρακτήρων. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η σειρά, είτε τη λατρεύεις είτε τη μισείς, σε καθηλώνει.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Aurora Speeder
Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: