Review 5x09 "What happened and whats going on"

Η μέρα έφτασε, επιτέλους, κι έχουμε ένα χορταστικό επεισόδιο. Συνολικά πρόκειται για επεισόδιο πολύ συγκινητικό, πολύ δυνατό από κάθε άποψη και πολλά υποσχόμενο.

Το Review σε βιντεάκι

Ξεκινάμε με τα «previously» όπου βλέπουμε ξανά τον θάνατο της Beth και, όπως ήταν αναμενόμενο, η πρεμιέρα θα έχει αρκετά στοιχεία από όσα συνέβησαν στο νοσοκομείο.
Πρώτη σκηνή το άνοιγμα ενός τάφου. Μη βγάζετε εύκολα συμπεράσματα, δεν είναι της Beth. Βλέπουμε μια κορνιζαρισμένη ζωγραφιά που απεικονίζει ένα σπίτι. Συνεχίζει με κάποιον να βαριανασαίνει και να κοιτά τον ήλιο έξω απ'το παράθυρο κινούμενου αυτοκινήτου. Μετά βλέπουμε τη Maggie να κλαίει. Μια ανοιχτή πόρτα σπιτιού με αίματα τριγύρω. Ο Noah επίσης έχει πλαντάξει στο κλάμα με δυο τραύματα στο μέτωπο τα οποία δεν είχε φεύγοντας απ'το νοσοκομείο. Ο Gabriel διαβάζει την επικήδειο κι όλοι γύρω απ'τον τάφο σιωπηλοί. Μετά έχουμε το πλάνο με φωτογραφίες κάποιων μαύρων αγοριών. Μετά ένα φυλάκιο στον περίβολο της φυλακής.
Ο Noah λέει στον Rick για τον προορισμό του κι ακούγεται το κλάμα της Judith από κάπου μακριά. Μετά πάμε στο Woodbury. Ο Rick μιλάει στους υπόλοιπους για το μέρος που θέλει να πάει ο Noah, τονίζοντας ότι ίσως καταφέρουν να μείνουν εκεί. Κι αν δεν υπάρχει πια αυτό το μέρος, θα συνεχίσουν. Θα βρουν άλλο μέρος. Τι μας είχε πει ο Carl στο 5x07; «Δεν μπορείς να μένει σ'ένα μέρος για πολύ». Και κάπου εκεί βλέπουμε έναν σκελετό, και μετά έναν χαμογελαστό ήλιο ζωγραφισμένο στην άσφαλτο.
Βλέπουμε τα αυτοκίνητα που κατευθύνονται στο Richmond κι ύστερα τη Judith (η οποία μάλλον πως μοιάζει στον Shane). Μετά ένα φορτηγάκι κι ένα στέισον βάγκον τρακαρισμένα μ'ένα ζόμπι μέσα. Το πλάνο αλλάζει και βλέπουμε τις γραμμές του σιδηροδρόμου. 
Κι εκεί έχουμε δυο όμορφες νεαρές παρουσίες απ'το παρελθόν. Οι Lizzie και Mika γελαστές, με αίματα, και τη δεύτερη να μας λέει «Είναι καλύτερα τώρα». Αυτή τη φράση θα την ακούσουμε πολλές φορές στο επεισόδιο. Ξανά η κορνίζα του σπιτιού, αλλά στο πάτωμα κι αίμα να στάζει πάνω της. Και... τίτλοι αρχής.

Πάμε στην κανονική ροή του επεισοδίου με τον Noah να μας λέει ότι ήταν η σωστή επιλογή η ανταλλαγή ομήρων κι ότι ποτέ δεν είχε νιώσει την ανάγκη να σκοτώσει κάποιον. Ο Tyreese του απαντά με ενοχικό ύφος ότι το έχει νιώσει κι ότι θόλωνε την κρίση του. Επιστρέφουμε σε πράγματα που είδαμε στο δεύτερο μέρος της ανασκόπησης του πρώτου μέρους της σεζόν, και συγκεκριμένα στο ζήτημα της προσαρμογής. Όπως μας εξομολογήθηκε ο Ty, ο πατέρας του έλεγε στον ίδιο και τη Sasha ότι «Είναι καθήκον τους, ως πολίτες του κόσμου, να προσαρμόζονται στις εξελίξεις» μέσω των άσχημων ειδήσεων στο ραδιόφωνο. Να κρατούν τα μάτια τους ανοιχτά και ν'αντιμετωπίζουν ό,τι κακό έρχεται. Ή αλλιώς «να πληρώνουν το ακριβό τίμημα της ζωής».

Μόλις σταματάνε βλέπουμε τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα από πριν και το εγκλωβισμένο ζόμπι στο στέισον βάγκον. Καθώς κατευθύνονται στα τείχη του προορισμού τους, ο Ty είναι ο μόνος που παρατηρεί τον ανθρώπινο σκελετό στο χώμα, τον οποίο επίσης είδαμε στην αρχή. Και, φτάσανε στο Shirewilt Estates, για τα οποία είχε γίνει ανάλογη ανάρτηση στο παρελθόν.

Μετά την είσοδό τους στον χώρο βλέπουμε και τον χαμογελαστό ήλιο που είδαμε στην αρχή και τον Noah να ξεσπά, εφόσον καταλαβαίνει ότι προφανώς η μητέρα και τ'αδέρφια του είτε δεν τα κατάφεραν ή έφυγαν και ποιος ξέρει τη συνέχεια. Χαρακτηριστική η κίνηση του Tyreese, που αμέσως σκύβει να τον παρηγορήσει και του λέει ότι θα είναι μαζί με την ομάδα μας πια.

Ο Rick λέει «Θα δούμε τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και θα επιστρέψουμε». Παρόμοιο μ'αυτό που είχε πει και η Beth. Τα μαθήματα βασικά και θεμελιώδη. Επίσης χαρακτηριστική είναι η φυσικότητα με την οποία απορεί ο Glenn για την ερώτηση του Rick αν όντως δεν περίμενε να βρουν καταφύγιο εκεί. Ο Glenn προφανώς έχει συμβιβαστεί με το ότι ίσως δεν υπάρχει πλέον κάποιο καταφύγιο, τουλάχιστον όχι κάποιο που λειτούργησε ως καταφύγιο στην αρχή της Αποκάλυψης.

Η εξομολόγηση του Rick για την επιθυμία του να σκοτώσει την Dawn έτσι κι αλλιώς μας δείχνει ότι έχει φτάσει σε ένα σημείο που δεν θέλει απλώς να κρατάει ασφαλείς τους δικούς του, αλλά δεν προτίθεται να δώσει μια ευκαιρία να εξηγηθεί σε όποιον προσπαθήσει να τους βλάψει. Κάτι σαν τον Shane με τον Randall (τον νεαρό που είχαν όμηρο στη δεύτερη σεζόν).

Πάμε στην εξομολόγηση του Tyreese στον Noah. Εκτός του ότι ήταν τελείως λάθος η στιγμή, διότι εκείνη την ώρα ήθελε να θρηνήσει τους δικούς του κι είναι απολύτως κατανοητό (αυτά να τα βλέπει η Maggie), το ότι ο ίδιος ο Ty ήθελε να πεθάνει μετά τον θάνατο της Caren αλλά τελικά ήταν δυνατός συνέχισε, έσωσε τη Judith και την επέστρεψε στον Rick δεν έχει καμία σχέση με το τώρα και τον Noah. Σε ένα πράγμα έχει δίκαιο. Όσοι κι αν πεθάνουν γύρω σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί, «Δεν είναι το τέλος».

Εξίσου σημαντική είναι η εξομολόγηση του Glenn κι η αλήθεια του ότι πλέον κι ο ίδιος δεν έχει πρόθεση να βοηθάει κανέναν από αλτρουισμό ή ανθρωπισμό. Η Michonne που του απαντάει ίσως δικαιώνει μια θεωρία μου στο προαναφερθέν άρθρο σχετικά με τα λόγια του Bob Lampson. Είπε «Ίσως είμαστε εδώ έξω για πολύ καιρό» εννοώντας ότι η ζωή στην αβεβαιότητα τους έχει κάνει απάνθρωπους και σκληρούς. Ο Glenn πήρε το ρόπαλο του baseball, το οποίο είναι το αγαπημένο όπλο του Negan. Ενός χαρακτήρα που περιμένουμε όλοι να δούμε κι ειδικά όσοι έχουν διαβάσει τα κόμικ κάνουν λόγο για πολύ δυνατό χαρακτήρα.

Πηγαίνουμε στο σπίτι του Noah, όπου ο Tyreese κάνει το μεγάλο λάθος και δεν σκοτώνει τον ζομπιασμένο αδερφό του Noah κι αφαιρείται χαζεύοντας τις οικογενειακές φωτογραφίες, αυτές που επίσης είχαμε δει στην αρχή, μ'ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του. Ο μικρός τον δαγκώνει στον πήχη κι ο Noah ενστικτωδώς σκοτώνει τον αδερφό του. Μαγκιά του που αντί να κάτσει να σκεφτεί τι έκανε έτρεξε να φωνάξει τους υπόλοιπους. Κοντινό πλάνο σ'ένα ρολόι σταματημένο στις 14:17.
Ξαναρχίζουν τα εναλλασσόμενα πλάνα, μα αυτή τη φορά με τον παρουσιαστή των ειδήσεων στο ραδιόφωνο να μας περιγράφει τον θάνατο 68 ανθρώπων σε 4 επιθέσεις μιας ομάδας που βανδαλίζει και σκοτώνει ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις διαλύονται ανήμπορες ν'αντιδράσουν.
Ο πυρετός προκαλεί ήδη παραισθήσεις στον Ty κι ο Martin, με το γνωστό του ειρωνικό ύφος θέλει να δημιουργήσει ενοχές λέγοντας πως, αν τον είχε σκοτώσει ο Ty, ο Gareth δεν θα ήξερε προς τα πού είχαν πάει και δεν θα τους ακολουθούσαν κι ότι ίσως όλα να ήταν διαφορετικά. Εκεί έρχεται κι ο Bob για να καθησυχάσει τον γίγαντα. 
Ξανακούγεται η φωνή στο ραδιόφωνο και συνεχίζει να μας ενημερώνει για την ομάδα τρομοκρατών, που πλέον κατακρεουργεί κόσμο με ματσέτες (το νέο αγαπημένο όπλο του Rick) και πυρπολώντας τους. Ο Martin συνεχίζει τα δικά του, μόνο που αυτή τη φορά η διακοπή έρχεται από τον... Κυβερνήτη! Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα απ'το πόσο χάρηκα που είδα τον Κυβερνήτη, ενώ δεν τον συμπαθούσα ιδιαιτέρως. Αυτός επέστρεψε ίσως για να ζητήσει τον λόγο απ'τον Ty επειδή ο δεύτερος είχε υποσχεθεί ότι «θα έκανε ό,τι ήταν απαραίτητο για να κερδίσει τη θέση του» στο Woodbury. Τότε είδαμε ξανά τα κορίτσια. Και μετά ήρθε άλλος ένας κύριος να μας δείξει την τέλεια οδοντοστοιχία του. Ενώ στην αρχή ο Ty τον αντιμετώπισε σαν φλώρος, έκανε το κορυφαίο για να του αποσπάσει την προσοχή: πρόσφερε μεζέ το δαγκωμένο του χέρι και μπαμ με την πέτρα. Ο ζομπαίος ξαπλώθηκε νεκρός στην καρέκλα γεμίζοντας αίματα το σπιτάκι της ζωγραφιάς. Μήπως αυτό το σπιτάκι μοιάζει λίγο με το σπιτάκι του «Look at the flowers, Lizzie»;

Αλλάζουμε σκηνή και βλέπουμε τη Michonne να προσπαθεί να πείσει τους άνδρες να φέρουν την υπόλοιπη ομάδα εκεί και να εγκατασταθούν. Να χρησιμοποιήσουν ό,τι μπορούν για να κλείσουν τρύπες στα τείχη και να φτιάξουν περίμετρο με ορατότητα. Αρνούνται ανένδοτοι και τότε βλέπουν πεταμένα μέλη κάμποσων ανθρώπων. Κομμένα χέρια και πόδια από τουλάχιστον 20 άτομα.
Ο Glenn, μετά από επιφοίτηση, ίσως, μας είπε το προφανές. Ότι όποιος κι αν είχε σκοτώσει τη Dawn, ίσως η κατάληξη να μην είχε αλλάξει. Η Michonne, από την άλλη μεριά, επιμένει στην ύπαρξη καταφυγίου και θεωρεί πως ο Eugene είχε δίκαιο ως προς τον προορισμό. Ότι ίσως πράγματι η Washington να είναι το μόνο ασφαλές μέρος ή να υπάρχει κάτι εκεί. Εφόσον ήταν κοντά, ο Rick δέχτηκε να πάνε, αλλά η έκκληση του Noah για βοήθεια άλλαξε τα σχέδια. (Πόσο κορυφαίο ήταν το πλάνο του Rick όταν σκότωσε το ζόμπι με τη ματσέτα!)

Επιστρέφουμε στο υπνοδωμάτιο με άλλο ένα κοντινό στο ρολόι. Η Beth ξεκινά να τραγουδά για την αγάπη και τον κοινό αγώνα των ανθρώπων στη ζωή και μαζί ξεκινούν τα εναλλασσόμενα πλάνα απ'την αρχή. Η Beth λέει στον Ty ότι λογικά θα ξέρει πια ότι είναι όλα εντάξει κι ο Bob συμπληρώνει ότι «Δεν πειράζει που δεν ήθελε πια να είναι μέρος αυτού του κόσμου». Ο Martin, από την άλλη, επαναφέρει όλους μας στην πραγματικότητα: «Δεν ήθελες να είσαι μέρος του, αλλά το να είσαι μέρος του είναι η ίδια σου σου η ζωή πλέον». Uppercut! Μια αλήθεια τόσο προφανής και τόσο αυτονόητη που δεν την έχει συνειδητοποιήσει κανείς πια. Ο Κυβερνήτης επιστρέφει για να του υπενθυμίσει ότι «δεν φρόντισε να προσαρμοστεί στις εξελίξεις», ότι δεν άλλαξε. Ότι, αντί να εκδικηθεί την Carol, τη συγχώρησε.
Εδώ θα κρατήσουμε αυτό το πλάνο όπου η πινακίδα στην είσοδο του δωματίου γράφει «Dead End», δηλαδή «Αδιέξοδο». Δεν είναι τυχαία η σκηνοθεσία και η φωτογραφία του πλάνου, έτσι; Επίσης, δεν βρίσκω καθόλου τυχαία αυτά τα πλάνα του Tyreese.

Πού δείχνει και γιατί; μήπως αν ξέραμε πού στέκεται ως προς τα σημεία του ορίζοντα να βγάζαμε κάποια συμπεράσματα; Ειδικά εφόσον δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση και μονολογεί επαναλαμβανόμενα «Δεν έχει τελειώσει». Δηλώνει ότι «Άνθρωποι σαν εκείνον πρέπει να ζουν» κι ότι «Δεν θα πεθάνει κανείς σήμερα» αλλά... Επίσης, κρατήστε τα σκυλιά και τους λύκους στους πίνακες και τις ζωγραφιές στους τοίχους.

Τότε επιστρέφουμε στην πραγματικότητα, οι φίλοι μας κόβουν το χέρι του Ty και τον παίρνουν να φύγουν. Κορυφαία σκηνή αυτή όπου ανοίγουν την πόρτα της κοινότητας και δείχνει σε αργή κίνηση τη φωτιά απ'το όπλο του Rick, τη Michonne ν'αποκεφαλίζει ζόμπια και τον καημένο Noah να προσπαθεί να σηκώσει τον Tyreese.
Οι αναμνήσεις γίνονται πιο έντονες και βλέπουμε τον Martin να λέει «Αν το πιστεύεις, τότε σίγουρα θα είστε εσύ και το παιδί (αυτοί που θα πεθάνουν)» απ'το πρώτο επεισόδιο, την Carol να πυροβολεί τη Lizzie, τους δικούς μας να εκτελούν τους Τερμιναίους στην εκκλησία, τον Rick να κοπανιέται.
Η Beth ξαναρχίζει το τραγούδι ενώ η παρέα προσπαθεί να πάρει γρήγορα τον Ty πίσω στην κατασκήνωσή τους, ο Bob του λέει ότι «Έγινε όπως ήταν γραφτό να γίνει» και τα κορίτσια γελούν περιπαικτικά.

Προσπαθώντας να φύγουν, χτυπούν με το αυτοκίνητό τους το τρακαρισμένο φορτηγάκι κι από μέσα πετάγονται οι κορμοί των ακρωτηριασμένων που είδαμε πριν, και μάλιστα αριθμημένα στα μέτωπα. Δεν υπάρχει καιρός για σοκ γι'αυτό συνεχίζουμε.
Το ραδιόφωνο συνεχίζει την ενημέρωση για τους τρομοκράτες, οι οποίοι έχουν εισαχθεί στον κανιβαλισμό, καίνε ολόκληρα χωριά, φυλακές και άλλους χώρους με συσσωρευμένο κόσμο και δεν διστάζουν να ακρωτηριάσουν γυναίκες και παιδιά. Για πρώτη φορά ο Ty δεν αντέχει τις ειδήσεις και με την Beth στο τιμόνι, τον Bob συνοδηγό και τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα μαζί του, ο Tyreese παραδίνεται και πεθαίνει.
Τώρα ξέρουμε ότι το Woodbury, η φυλακή κι οι σιδηροδρομικές γραμμές ήταν μέρη που νόμιζαν ότι ήταν ασφαλή, αλλά στα μέρη όπου είδαμε τον Ty. Ο δυναμικός γίγαντας με την αγνή καρδιά που όλοι συμπαθήσαμε στην αρχή και μας απογοήτευσε οικτρά στο τέλος. Νομίζω πως ένα τέτοιο τέλος του άξιζε, ένα συγκινητικό και μπερδεμένο επεισόδιο με ένα από τα πιο δυνατά φινάλε.
 
Βρήκα την ιδέα με την επανεμφάνιση των νεκρών αριστουργηματική και όλη τη σύνθεση του επεισοδίου μεγαλειώδη. Μπερδεμένα πλάνα, ατέλειωτες ώρες μοντάζ, ακόμη μία εξαιρετική σκηνοθεσία και τους μεγαλύτερους φόβους του κεντρικού μας ήρωα εκτεθειμένους μπροστά του.
Επιπλέον, είναι πια σαφή σε όλους δύο πράγματα. Πρώτον ότι από εδώ και πέρα θα έχουμε κάποια γενικά επεισόδια με όλους τους πρωταγωνιστές, αλλά η βασική ροή της σειράς θα κυλίσει με εστίαση σε έναν ή έστω λίγους χαρακτήρες. Δεύτερον, με κάθε εβδομάδα που περνάει και με κάθε επεισόδιο που φεύγει ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στην εμφάνιση του Negan και της παρέας του. Στην αρχή θεώρησα πως το ραδιόφωνο έκανε λόγο για τους Τερμιναίους, αλλά όπως με πληροφόρησε φίλος της σειράς, στην επίσημη σελίδα του The Walking Dead στην AMC, πρόκειται για τον Negan και τους δικούς του (ευχαριστώ και πάλι, Σάββα). Μήπως ο Glenn -ή άλλος- πάθει κάτι από αυτό το ρόπαλο που πήρε απ'την κοινότητα, αλλά απ'τα χέρια του Negan;

Ευχαριστώ για την ανάγνωση,
Aurora Speeder


ΥΓ: Ζητώ συγνώμη απ'όσους έκλαψαν στο mid-season finale με τον θάνατο της Beth. Έχω δει τρεις φορές το σημερινό επεισόδιο και δάκρυσα και τις τρεις. 

Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: