Review 5x10 "Them"


Πολυαναμενόμενο κι αυτό το επεισόδιο με αρκετές εξελίξεις, αν και με αργή σχετικά ροή. Τα βασικά χαρακτηριστικά του; Πείνα, δίψα, κυνηγητό και κίνδυνος. Μόνο που αυτή τη φορά όλα περιστρέφονται γύρω από τη Maggie και το πόσο έχει κουραστεί, τον Rick που δείχνει να έχει πιάσει απόλυτα τη φιλοσοφία της κατάστασης, τον Daryl ν'απομακρύνεται, τη Sasha να θέλει να ξεσπάσει και όλους τους υπόλοιπους σε μια κατάσταση σχεδόν οριακή πριν τη λιποθυμία.

Το επεισόδιο ξεκινά με τη Maggie να κλαίει. Αρχικά αδιαφορεί για τον ζομπαίο που την πλησιάζει και κοιτάει το δαχτυλίδι «αρραβώνων» της σχεδόν με έκπληξη κι απορία, σαν να μην καταλαβαίνει πώς βρέθηκε εκεί, αλλά μετά σηκώνεται σαν να κάνει αγγαρεία και σκοτώνει τον «κύριο».Πάμε στον Daryl, ο οποίος τρώει ένα ζουμερό σκουλήκι για ορεκτικό και μετά στη Sasha,η οποία σοκάρεται που βλέπει τα νεκρά βατράχια στο ξεραμένο ρυάκι και προσπαθεί να θάψει ένα
Ακολουθεί η ερώτηση της Maggie «Πόσο έχουμε ακόμη;» κι όταν η Sasha της λέει 60 μίλια (96 χλμ), εκείνη απαντάει «Δεν εννοούσα την απόσταση». Αρχίζει μια κι εκδηλώνει την ψυχική της κόπωση και την εξαντλημένη της υπομονή.
Μεταφερόμαστε στη συζήτηση μεταξύ Daryl και Rick, όπου ο δεύτερος εκφράζει την επιθυμία να επιτεθούν σε κάποιους, που μάλλον είναι οι κάτοικοι του νοσοκομείου. Όταν ο Daryl προσπαθεί ν'αλλάξει κουβέντα λέγοντας ότι πρέπει να βρουν φαγητό και νερό, ο Rick του λέει ότι θα είναι όλοι καλά, ακόμη κι η Judith. Αν και θα εξηγήσει παρακάτω τι εννοεί, σ' αυτό το στιγμιότυπο δεν διακρίνουμε μόνο τη σιγουριά του ότι θα επιβιώσουν επειδή είναι δυνατοί, αλλά και μερικές ρανίδες ελπίδας.

Όσον αφορά το μουσικό κουτί που χαρίζει ο Carl στη Maggie, μήπως είναι απομεινάρι από το παρελθόν; Μήπως ο Carl θέλει να της θυμίσει ότι δεν έχουν χαθεί όλα ακόμη;
Συνεχίζοντας με τη Maggie, βλέπουμε τον Gabriel να προσπαθεί να την προσεγγίσει. Προφανώς δεν το κάνει μόνο επειδή τη βλέπει να είναι συντετριμμένη, αλλά ίσως με τον τρόπο του προσπαθεί να ενσωματωθεί κι ο ίδιος στην ομάδα, να δεθεί με ένα-ένα τα άτομα. Η Maggie, με την ατάκα «Ο πατέρας μου ήταν θρήσκος. Κι εγώ ήμουν κάποτε» (σε συνδυασμό με το «Όχι (δεν είναι ο οίκος του Θεού), είναι τέσσερις τοίχοι και μια στέγη») δηλώνει την αποστροφή της από την πίστη της. Δεν είναι απαραίτητα κακό ή καλό αυτό από μόνο του, δεδομένων των εμπειριών όλων τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το λέει βγάζει νοσταλγία. Βγάζει ένα αίσθημα σαν να την πρόδωσε η πίστη της κι αυτό την στοιχειώνει ακόμη.
Βέβαια, όσον αφορά με τα όσα λέει στον Gabriel έχει απόλυτο δίκαιο. «Είχες μια δουλειά· να σώσεις το ποίμνιό σου, αλλά κρύφτηκες. Μην κάνεις σαν να μην συνέβη».

Η Sasha, από την άλλη, θέλει απεγνωσμένα να ξεσπάσει και τι πιο πρόσφορο έδαφος από τα ζόμπι; Tο παίζει δυνατή και θέλει πολύ να διαφοροποιηθεί από τον Tyreese, αλλά η Michonne έχει δίκαιο. Το ότι έχει θυμώσει και θέλει κάπου να ξεσπάσει κι εκείνη όπως ο Tyreese είναι το ίδιο πράγμα. Ίδιο συναίσθημα κι ίδια ένστικτα.

Μεταφερόμαστε στο δίδυμο Carol-Daryl, όπου η θείτσα προσπαθεί να μην αφήσει τον μικρό να απομονωθεί. Του υπενθυμίζει ότι ο ίδιος είχε πει ότι «Δεν είμαστε νεκροί» και τον παροτρύνει να αποδεχτεί τον θάνατο της Beth και να ξεσπάσει γι'αυτόν. Το φιλί στο μέτωπο μόνο δεν κατάλαβα τι ήταν. Τώρα την είδε η θεία Carol που φροντίζει όλους κι ακολουθεί μοναστική ζωή ή του κάνει τη δύσκολη;
Μετά πάμε στη σκηνή στη γέφυρα, όπου η Sasha δεν αντέχει να μην κάνει μαλακία με αποτέλεσμα η Michonne να της χωθεί άσχημα. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι το ύφος της Sasha στο τέλος της σκηνής. Τολμάει να νευριάζει η Sasha στη Michonne; Θα την κόψει μερίδες η άλλη σε χρόνο μηδέν και θα πει κι ευχαριστώ! Για να μην αναφέρω ότι όταν η Michonne είχε ξεπεράσει τον θάνατο του γιου, του άντρα και των φίλων της κι επιβίωνε μόνη στο δάσος, η Sasha είχε δίπλα της τον παλιό Tyreese που όλοι αγαπήσαμε και κάτι άλλους.
Σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να τιμήσω τον Abraham για την ατακάρα «Το σχέδιο μόλις πηδήχτηκε» και το κορυφαίο ύφος του όταν τον χαράκωσε στο μπράτσο η Sasha, και στον Rick που έστειλε τη Michonne να προστατεύσει τη Sasha με το ύφος «Τράβα να τη μαζέψεις μη την σαπίσω, την ηλίθια». Ευχαριστώ.

Επιστρέφουμε στη Maggie, η οποία σοκάρεται που βλέπει τη ζομπαία στο πορτμπαγκάζ κι ευτυχώς ήταν κοντά ο Glenn για να μαζέψει τον χαμό. Το ζόμπι υποθέτω ότι ήταν καμιά γυναίκα ή μάνα κάποιου που δαγκώθηκε και την έβαλε πίσω για να την πάει σε κανένα ΚΕΕΛΠΝΟ, διότι το να έπιασε η αποκάλυψη τους απαγωγείς εν δράσει και να τους χάλασε τα σχέδια, το θεωρώ απίθανο.
Ο Eugene δεν απογοητεύει ποτέ κι ο κεφτεδάκης μας λέει την απίστευτα βλακώδη ατάκα «Δεν ξέρω αν μπορεί να χειροτερεύσει η κατάσταση», τη Rosita να του απαντάει πως «Μπορεί» και τότε εμφανίζονται δύο Doberman, ένας ημίαιμος λυκόσκυλος κι ένας κοπριτάκος έτοιμοι να κατασπαράξουν την ομάδα με αποτέλεσμα να τους πυροβολήσει η Sasha και να κάνουν ένα ωραίο γεύμα. Ασφαλώς, θα μπορούσε να γίνει ακόμη χειρότερο, εφόσον θα μπορούσαν να είχαν εμφανιστεί απ'το πουθενά τίποτα άνθρωποι και να γίνει γλέντι, αλλά πάμε παρακάτω.

Προχωρώντας, βλέπουμε τη Sasha να κοιτά επιθετικά τον Noah κι εκείνος να της λέει ότι δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει, δηλώνοντας κι ενοχικότητα για τον χαμό του Tyreese. Η ψυχρότητα με την οποία του απαντάει «Τότε, δεν θα τα καταφέρεις. Μη σκέφτεσαι και τρώγε.» είναι παροιμιώδης. Κι άλλοι έχασαν κόσμο, κουκλίτσα μου, δεν κάνανε έτσι.

Στη συνέχεια ο Gabriel καίει το περιλάιμιό του ως ένδειξη ότι θέλει να κάψει μαζί και το ένοχο παρελθόν του. Αρχίζει κι ο ίδιος κι απομακρύνεται απ'την πίστη του ή απλώς κρατάει τις διδαχές που μετέδιδε κι ο ίδιος στους άλλους και κάνει νέα αρχή στη ζωή του;

Συνεχίζουμε στη Maggie (είπαμε ότι το επεισόδιο καταλήγει πάντα πάνω στης) όπου ανοίγεται στον Glenn πάντα μετά από δική του έκκληση. Ήρωας είναι αυτός ο Glenn. Όλοι στηρίζονται σ'αυτόν κι αυτός σε κανέναν. Anyway, η νυφούλα μας μάς λέει ότι μετά απ'τον θάνατο του Hershel δεν πίστευε ότι θα είχε επιβιώσει η Beth (ίσως επειδή θα είχε ξανά τάσεις αυτοκτονίας όπως μετά το περιστατικό στον αχυρώνα παλιά ή ίσως επειδή ήταν αδύναμη) και ότι κατέρρευσαν τα πάντα που μέσα σε μια μέσα έμαθε ότι ήταν ζωντανή και λίγο μετά την είδε νεκρή στ'αλήθεια. «Πριν, αυτό ήταν απλώς το σκοτεινό κομμάτι. Δεν ξέρω αν θέλω να το παλεύω πλέον». Βέβαια, με αυτά δικαιολογείται και το ότι δεν έψαξε καθόλου τη Beth στο δεύτερο μισό του 4ου κύκλου κι ότι δεν την ξανανέφερε ποτέ. Προφανώς ούτε η ίδια δεν φρόντισε να καταλάβει ότι η αδερφή της θα μπορούσε να προσαρμοστεί -έστω και καθυστερημένα- στα νέα δεδομένα.
Το ότι ο Glenn προσπαθεί να την πείσει να συνεχίσει είναι σχεδόν αστείο, κυρίως επειδή η Maggie έχει αρχίσει και κουράζεται πραγματικά. Θέλει να το τελειώσει για να ησυχάσει κι ο ίδιος κάνει πως δεν το βλέπει. «Αγωνιστήκαμε ως εδώ και πρέπει να συνεχίσουμε».


Επιστρέφουμε στη Sasha, η οποία θέλει να κάνει και μάθημα στον Abraham λέγοντάς του ότι το ποτό θα κάνει χειρότερη την κατάσταση. Για ακόμη μια φορά ο τύπος ξεπερνά τον εαυτό του. «Έτσι που το πας, εσύ θα την κάνεις χειρότερη» και συνεχίζει, για να την καθησυχάσει «Είσαι με φίλους». Το ότι του απαντά «Δεν είμαστε φίλοι εμείς» (εννοώντας τους δυο τους) τον αφήνει αδιάφορο, κυρίως επειδή η Sasha έχει μεγαλύτερη ανάγκη τον Abe απ'ό,τι το αντίστροφο.

Πάμε στον Glenn και τον Daryl, όπου ο δεύτερος βαδίζει μαζί με την ομάδα, αλλά ουσιαστικά είναι μόνος. Ο Glenn του λέει το φιλοσοφημένο «We can make it together. But we can only make it together» εννοώντας είτε ότι «Μπορούμε μόνο να τα καταφέρουμε μαζί» ή «Μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνο μαζί». Πρόκειται για τέχνασμα η μπερδεμένη σύνταξη ή θέλει να μας πει ότι, αν θέλει ο Daryl, μπορούν απλά να συμπορεύονται χωρίς να είναι πια ομάδα και πνευματικά;
Τότε ο Daryl απομονώνεται και κλαίει για τη Beth. Δεν κατάλαβα σε τι τον βοήθησε το να σβήσει το τσιγάρο πάνω του (είναι κοινώς αποδεκτό στην Ψυχολογία ότι κάποια βιώματα αποδεικνύονται καταλυτικά κι ο ενήλικας θέλει να τα επαναλάβει στη ζωή του είτε πάνω του είτε σε άλλους για να εκφραστεί· εν προκειμένω, ίσως ο Daryl είχε βιώσει κάτι παρόμοιο όταν ήταν μικρός και τώρα για να κλάψει χρειάστηκε τον σωματικό πόνο).

Εκτίμησα το ότι ο κεφτές πρωτοστάτησε στα νερά και πήγε να πιει πρώτος για να εξακριβώσουν αν πρόκειται για παγίδα, αλλά το ύφος του κλαψιάρη μπούλη αφότου του έριξε ο Abe το νερό ήταν ανεκτίμητο. Γενικώς, απ'όταν μπήκαν στη ζωή μας αυτοί οι δύο έχουμε δει πολλές τέτοιες «όμορφες» στιγμές bullying.

Μεταφερόμαστε στον στάβλο, όπου η Maggie λέει στην Carol ότι η ζομπαία που βρήκε μέσα είχε πάνω της όπλο κι ότι «Θα μπορούσε να είχε αυτοκτονήσει». Oops! Η Carol, από διορατικότητα ή επειδή έπιασε το νόημα (μάλλον το δεύτερο) της απαντά χαρακτηριστικά «Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να τα παρατήσουν. Όπως εμείς». Το μέλλον της Maggie, πάντως, σίγουρα θα μας απασχολήσει στα κοντά.

Φτάνουμε προς το τέλος, όπου ο Rick για ακόμη μια φορά λέει τις καταλυτικές ατάκες του επεισοδίου. Μας λέει ότι τελικά ήταν λάθος του να πιστεύει πως είναι κρίμα για τα παιδιά που μεγαλώνουν σ'αυτόν τον κόσμο, όπως κι ο Carl αρχίζει να επαναπροσαρμόζεται (ίσως το αποκούμπι του είναι η Judith μετά τη μητέρα του). «Το να μεγαλώνεις συνεπάγεται το να μαθαίνεις τον κόσμο» κι αυτά τα παιδιά δεν θα χρειαστεί να προσαρμοστούν σε κάποια κατάσταση, δεν θα χρειαστεί να σβήσουν μνήμες και θα ξέρουν πως η ζωή στο δρόμο συνεπάγεται τους συχνούς θανάτους αυτών που γνωρίζεις κι αγαπάς. Ακολουθεί η ιστορία με τον παππού του για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο παππούς τού είπε πως «Ξυπνούσε κάθε μέρα, έλεγε “Αναπαύσου εν ειρήνη. Σήκω και πήγαινε να πολεμήσεις.” Και μετά από λίγα χρόνια που προσποιόταν ότι ήταν νεκρός, βγήκε απ'αυτό ζωντανός. Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί και μετά θα ζήσουμε. Ό,τι κι αν βρούμε στην Washington, θα είμαστε εντάξει. Διότι έτσι θα επιβιώσουμε. Θα πούμε στους εαυτούς μας ότι “Εμείς είμαστε οι ζωντανοί νεκροί”». Τώρα, παρακαλώ να πονέσει το σαγόνι σας, να πονάει ο κρόταφός σας και να ξεματώσει λίγο ένα κάτω δόντι σας, διότι μόλις φάγαμε άσο-δύο-άσο-uppercut. Ευχαριστώ.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ότι ο Rick είναι ο πρώτος και καλύτερος από αυτούς που θέλουν να επιβιώσουν. Όχι μόνο να επιβιώσουν σ'αυτόν τον κόσμο, αλλά και να είναι σ'αυτούς που θα ξαναχτίσουν το μέλλον. Νομίζω ότι του αξίζει δικαιωματικά. Στους περισσότερους από εκεί, αλλά πρώτα στον B-Rick Grimes.
Επιπλέον, το ότι η Michonne διαφώνησε με τον Glenn σχετικά με αυτόν τον κόσμο, όπου η πρώτη θεωρεί πως δεν είναι αυτός ο κόσμος κι ότι αν το πιστεύεις «Παραιτείσαι», θα θυμίσω ότι κι ο Bob θεωρούσε πως η αποκάλυψη ήταν «Εφιάλτης· κι οι εφιάλτες τελειώνουν», κι ο Tyreese κάτι παρόμοια έλεγε, κι ο Hershel στην αρχή γύρευε τη θεραπεία, και ο Dale περίμενε πότε θα συναντήσουν την καλή νεράιδα του ζομπιού.
Ο Daryl, ίσως για να την καθησυχάσει, ίσως επειδή το είχε ο ίδιος ανάγκη, λέει στη Maggie ότι η Beth ήταν δυνατή, παρόλο που ούτε η ίδια το ήξερε, αλλά δεν νομίζω να της έκανε καμιά διαφορά.
Συνεχίζοντας προς το φινάλε, οι Maggie και Sasha βγαίνουν για ν'απολαύσουν την ανατολή του ηλίου, με την πρώτη να καθησυχάζει τη δεύτερη λέγοντας «Κι οι δυο θα τα καταφέρουμε. Αυτό είναι το δύσκολο». Όλοι όσοι τα έλεγαν αυτά κάπου άσχημα κατέληξαν, αλλά περιμένουμε με αγωνία τα επόμενα.
Εκεί εμφανίστηκε ο Aaron, όπως είχε προβλέψει ο Κώστας, ο οποίος δήλωσε τις καλές του προθέσεις και ζήτησε να μιλήσει «Με τον επικεφαλής. Ο Rick δεν είναι;». Da fuk! Πού ξέρει ο Aaron ποιος είναι ο Rick και πού ξέρει τα ονόματά τους, και, όπως πολύ σωστά έθιξε η Sasha, γιατί; Γιατί δεν εμφανίστηκε πριν, αλλά απλώς τους έστειλε τα μπουκάλια; Γιατί θέλει να τους μιλήσει; Γιατί είναι μόνος; Γιατί είναι σιδερωμένος κι ατσαλάκωτος;

Το επεισόδιο κλείνει με ένα τέρμα σουρεαλιστικό σκηνικό: ο ήλιος ν'ανατέλει και ο ουρανός να έχει πάρει διάφορα χρώματα, οι Maggie και Sasha να σημαδεύτουν τον Aaron και το μουσικό κουτί να παίζει μουσική.

Σε γενικές γραμμές το θεωρώ ένα καλό επεισόδιο, αν κι εγώ το βρήκα βαρετό. Είχε υπόθεση, είχε συνεχή εξέλιξη, αλλά, κυρίως, μας έδωσε «τυράκι» για τα επόμενα.
Όσον αφορά τα επόμενα, θα τους δούμε στον δρόμο, όλοι να είναι στην τσίτα, και τον Rick να μας λέει ότι πρόκειται για παγίδα. Τους βλέπουμε στο δάσος μέσα στην ομίχλη να είναι όλοι σε επιφυλακή, γεγονός που αποδεικνύει ότι το ένα promo που βγήκε πριν το mid-season premiere με όλους στην ομίχλη να πυροβολούν στο άγνωστο δεν ήταν «μούφα», κι απλώς μας παραπλάνησαν με τον Tyreese στην ομάδα. Ο B-Rick, σαν άλλος Lothbrock δίνει οδηγίες «Πρέπει να έχουμε μάτια προς πάσα κατεύθυνση. Δεν ξέρουμε πότε ή πως, αλλά θα μας κυνηγήσουν!» Μήπως τελικά ο Aaron δεν είναι αυτός που περιμέναμε να δούμε από το κόμικ, που θα τους βοηθήσει ή ο Aaron θα τους προειδοποιήσει για κάποιον άλλο κίνδυνο; Ανάψτε κάρβουνα και καθίστε, το επιβάλλει η περίσταση.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Aurora Speeder

Και το review στα ελληνικά




Share on Google Plus
    Blogger Comment

1 Σχόλια: