Review 6x9 "No Way Out"


Recap/review 06x09 – Εναλλακτικά: Όταν ο Ρίκαρος τα παίρνει στο κρανίο

Έφτασε η μεγάλη μέρα και το mid-season premiere είναι εδώ. Πρόκειται για το ίσως πιο αναμενόμενο επεισόδιο της φετινής τηλεοπτικής σεζόν· πιο αναμενόμενο κι απ'τη βασική πρεμιέρα ίσως. Και δικαίως! Και μας αποζημίωσε και με το παραπάνω! Και θυμήθηκα για ποιον λόγο κάθε Δευτέρα πρωί ξυπνάω με λαχτάρα να κατεβάσω το επεισόδιο, ενώ κάθε Απρίλη λέω να το παρατήσω. Και είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο αυτή η σειρά έχει τους περισσότερους haters που την παρακολουθούν ανελλιπώς.
Αυτό το επεισόδιο τα είχε όλα! Κι όταν λέμε όλα, το εννοούμε. Είχε κυνηγητό, είχε ξύλο, είχε θανάτους επιζώντων, είχε σφαγή νεκροζώντανων, είχε ρομάντζο, είχε ανταγωνισμό, είχε θρησκευτική άποψη και είχε και RPG! Γιατί έτσι διευρύνει πρωκτιαίους σωλήνες το Walking Dead όταν θέλει! Εδώ να ενημερώσω ότι θα ακολουθήσει μπινελίκι σ'αυτό το review επειδή μόνο έτσι περιγράφεται αυτό το επεισόδιο.

Ξεκινάμε, κλασικά, με τα previously. Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι ο Glenn είπε στην Enid ότι η Maggie είναι έγκυος. Το αναφέρω διότι σίγουρα στο επόμενο επεισόδιο θα μας δείξει μελιστάλακτη σκηνή με το ζεύγος να μιλάει για την εγκυμοσύνη και δεν τα μπορώ αυτά τα συναισθηματικά.

Το επεισόδιο ξεκινάει με τη σκηνή που διέρρευσε προ ημερών. Καμιά 10αριά χαρλεάδες στήνουν μπλόκο στο τρίδυμο με το βυτίο κι απαιτούν να παραδώσουν τα όπλα τους διότι «πλέον ανήκουν στον Negan». Ο τύπος, ωστόσο, είναι σαν παλιάτσος και συμπεριφέρεται σαν κλόουν, είναι πιο άπλυτος ακόμη κι απ'τον Daryl (κι όμως, είναι γεγονός), ενάμισι μέτρο με το ζόρι και φωνή Μιχαλολιάκου. Το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο και δεν το ξέρει, ο μάγκας.
Το παγωμένο βλέμμα του Abraham όταν τον πλησιάζει ο γελοίος για να πάρει τ'όπλο του είναι όλα τα ευρώ. Αλλά η λογική μίλησε: όταν είσαι αναγκασμένος να φας σκατά, μην τα πολυμασάς. Δαγκώνεις, μασάς, καταπίνεις κι απ'την αρχή. Δυστυχώς, ισχύει, διότι στην προκειμένη περίπτωση οι άλλοι είναι πιο δυνατοί. Όταν είσαι σε δυσμενή θέση, είτε βρίσκεις ύπουλα τον τρόπο ν'απεγκλωβιστείς, είτε απολαμβάνεις τον «βιασμό» που δεν μπορείς ν'αποφύγεις. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν σηκώνεις τσαμπουκά.
Ο αστείος έχει και αλλού δίκαιο. «Πάντα υπάρχουν κι άλλα» να ληστέψουν. Μετά το πετυχημένο ειρωνικό σχόλιο για τη νέα, στρατιωτική περιβολή του Abe, η οποία -ευτυχώς- δεν θα μείνει για πολύ, μας ενημερώνει ότι ξέρει πως οι δικοί μας έχουν σκοτώσει δικούς τους. Η πλάκα είναι ότι δεν ξέρουμε ποιους εννοεί· αυτούς που «έφαγαν» οι Abe και Sasha μετά την καταδίωξη ή αυτόν που «έφαγε» ο Daryl;
Μας αρέσει που η Sasha υπερασπίστηκε τον Abe όταν τον σημάδεψε ο τσαρλατάνος, συμπεριλαμβανομένου του Abe. Ανεξάρτητα απ'το αν θα τους κάνουν και ερωτικό ζευγάρι, όπως έχει ακουστεί, δείχνει ότι η ομάδα αρχίζει και δημιουργεί δεσμούς μεταξύ ατόμων κι όχι ο καθένας με το σύνολο της ομάδας. Οι κλίκες αρχίζουν και διαλύονται και δημιουργούνται πιο προσωπικές σχέσεις, ακόμη και μεταξύ ατόμων που είχαν έναν μικρό ανταγωνισμό.
Ο ποντικομικρούλης απειλεί να σκοτώσει και τους δυο, και μόλις πάει να πυροβολήσει, ΜΠΟΥΜ (μαζί με το επιφώνημα «Ω, μαλάκα!»)! RPG! RPG! RPG!!! Και βλέπουμε τον Daryl, ο οποίος έχει σκοτώσει τον αποτυχημένο που τον απειλούσε κι έκαψε τους υπόλοιπους μαζί με τις μηχανές τους. Πρέπει να παραδεχτεί ότι το έκανε και κομματάκι επειδή ζήλευε που εκείνος έχει χάσει τη μηχανή του. Anyway, επιτέλους, ο Daryl αρχίζει να θυμίζει εκείνον που είχε μείνει μόνος όλη μέρα στο ποτάμι, με διάσειση και σκότωσε μόνος του 2-3 ζόμπι, τους έκοψε τ'αυτιά και τα έκανε κρεμαστό στον δεύτερο κύκλο.

Τίτλοι αρχής και πίσω στην Αλεξάνδρεια με κοντινό σε ταμπέλα που γράφει «Ελάτε μέσα, ανοίξαμε». Ναι, και σας περιμένουμε. Διότι κι η Αλεξάνδρεια μόνο φωτάκι δεν έχει απέξω για να προσελκύει κι άλλα ζόμπι. Rick, Ron, Karl, Jessie, Gabriel, Michonne, Sam, περνάνε μέσα απ'τα ζόμπι προσπαθώντας να φτάσουν στο οπλοστάσιο. Τελικά, το σχέδιο αλλάζει με προορισμό το λατομείο, απ'όπου θα πάρουν τ'αυτοκίνητα και θα επιστρέψουν για να «τραβήξουν» τα ζόμπι έξω από την πόλη, όπως έκαναν και στο πρώτο επεισόδιο. Ο Gabriel προτίθεται να πάρει την Judith στην εκκλησία του για να την προστατεύσει λέγοντας ότι πρέπει να το κάνει και θα το κάνει. Νομίζω πως δεν υπήρξε κάποιος που να είπε «Πάλι σκατά θα τα κάνει», αλλά πάμε παρακάτω. Επίσης, το κοριτσάκι που έχουν διαλέξει στη συγκεκριμένη σκηνή είναι ίδια ο Shane, αλλά ξαναπάμε παρακάτω. Η επιμονή του Sam να μείνει μαζί τους και να μην πάει με τον Gabriel μάς δείχνει πως θα την κάνει τη μαλακία αργότερα ο μικρός.

Αλλάζουμε σκηνικό και πάμε στη διαφωνία Tara και Rosita για το αν πρέπει ν'ακολουθήσουν τον Wolf για να σώσουν την Denise. Εδώ πρέπει να παινευτώ για ένα άρθρο που ετοίμαζα και δεν πρόλαβα να τελειώσω εγκαίρως (αν και θα επανελθουμε σ'αυτό μεσοβδόμαδα) σχετικά με το τι θέλουμε ως κοινό να συμβεί. Ένα απ'τα points ήταν ότι η Rosita έχει δώσει άριστα δείγματα και της χρειάζεται περισσότερος τηλεοπτικός χρόνος. Ευτυχώς, τα όσα λέει στην Tara με δικαίωσαν πλήρως. Με ένα όπλο (και τον Κεφτέ στην πλάτη, να προσθέσω εγώ) και τους δρόμους γεμάτους με ζόμπι, ούτε να ξεμυτίσουν απ'την πόρτα δεν θα προλάβουν.
Εκείνη την ώρα συνέρχονται οι Carol και Morgan, με τη θεία να ζητάει όπλο για να εποπτεύσει την περιοχή. Ο Morgan έχει πρώτο μέλημα τον Wolf κι όταν συνειδητοποιεί ότι λείπει κι έχει πάρει μαζί του την Denise, ήλπιζα να πει «Το μουνί, θα τον σκοτώσω!» έμεινε απλώς άφωνος. Μήπως ήρθε η ώρα του Morgan να μαζέψει μαργαρίτες;

Πανοραμικό στην είσοδο και Glenn και Enid μπαίνουν μέσα τρέχοντας κι αμέσως μετά βλέπουμε τους Denise και Wolf κρυμμένους. Εδώ έχουμε εναλλασσόμενες ατάκες μεταξύ των δύο σκηνών, γι'αυτό θα κάνουμε recap στην καθεμιά ξεχωριστά.
Αρχίζω με τους πρώτους, οι οποίοι μπαίνουν στη μεγάλη εκκλησία κι αρχίζουν να ψάχνουν για οτιδήποτε φαίνεται χρήσιμο για να βοηθήσουν τη Maggie να κατεβεί απ'το πόστο της, για πυρομαχικά ή και φαγητό. Η μικρή κοιτάζει έκπληκτη και σκεφτική τη φράση απ'την επιστολή του Ιακώβου που λέει «Η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή» κι όταν ρωτάει τι εννοούσε ο Glenn με το «όταν φεύγεις χάνεις ανθρώπους ακόμη κι αν έχουν ήδη “φύγει”» της εξηγεί πως όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα την έχουν κάνει αυτό που είναι σήμερα κι ότι παύουν να υπάρχουν, αν πάψει κι εκείνη να είναι ο εαυτός της. Έχω την εντύπωση πως σε έναν βαθμό της τα λέει αυτά για να την πείσει να μείνει, διότι δεν παίζει να τα πιστεύει εντελώς! Ασφαλώς και ισχύουν σε έναν βαθμό, διότι οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε μας επηρεάζουν, μας μαθαίνουν πράγματα και γενικώς γίνονται κομμάτι μας, αλλά η σκηνή ήταν αρκετά φορτισμένη συναισθηματικά, λες κι ήρθε η επιφοίτηση στην Enid.
Σ'αυτό το σημείο δικαιώνομαι ξανά για το άλλο άρθρο που ανέφερα παραπάνω, μιας κι η Enid αποφασίζει να ρίξει τις -πολλές- ικανότητές της στο παιχνίδι της συνεργαζόμενης επιβίωσης βοηθώντας τον Glenn να σώσει τη Maggie. Η Enid είναι η minnie-me του Glenn. Γρήγορη, ευέλικτη, έξυπνη, πρακτική και πεισματάρα. Αυτοί οι δύο θα κάνουν καλό δίδυμο στις «καταδρομικές» και θα το δούμε αυτό αργότερα.
Απ'τον τρόπο που μιλάει η Enid και λέει ότι θα βοηθήσει πάση θυσία κι ότι έτσι κι αλλιώς θ'ακολουθήσει τον Glenn, προσωπικά θυμήθηκα τον τρόπο με τον οποίο ο Glenn είχε βοηθήσει -με ρίσκο και της δικής του ζωής- τον Rick να βγει απ'το άρμα μάχης στον πρώτο κύκλο. Ίσως είναι λογικό, διότι έχει έρθει η ώρα να μπουν κι άλλα άτομα στη σειρά, με παρόμοιους χαρακτήρες μ'αυτούς που ήδη ξέρουμε, όχι τόσο για να καλύψουν το κενό κάποιων -πιθανών- θανάτων, αλλά κυρίως για να μεγαλώσει και η ομάδα, να γνωρίσουμε νέα άτομα και ν'ανανεωθεί ολόκληρη η σειρά. Κακά τα ψέματα, οι νέοι χαρακτήρες είναι απαραίτητοι.

Η Denise έχει παραλύσει απ'τον φόβο κι ο Wolf την ειρωνεύεται στα μούτρα της σε μια εντελώς σουρεαλιστική σκηνή. Όταν της λέει ότι θα το παλέψουν να φτάσουν στον πύργο σκοπού στο τείχος κι η 'ντρούλα δειλιάζει, ο τύπος παίρνει το πιο κορυφαίο ψεύτικο συναισθηματικό ύφος που έχω δει σε σειρά και της λέει ότι μπορεί και να τη θέλει να επιβιώσει επειδή την έχει συμπαθήσει. Πιστεύω πως σ'έναν βαθμό τον πιστεύει, νομίζει ότι θα τον αλλάξει και θα φύγουν μαζί ευτυχισμένοι στο ηλιοβασίλεμα. Αφού σταματήσουν σε σούπερ μάρκετ για να του πάρει οδοντόβουρτσα, και με την πεποίθησή του ότι θα αλλάξει η Denise.
Η αλήθεια είναι ότι η Denise παραείναι φοβισμένη και δειλή για έναν τέτοιο κόσμο, αλλά δεν είπαμε να γίνει και σαν τους Wolves. Καταρχάς, δεν θα της πηγαίνει το W στο μέτωπο. Δεύτερον, μην πει κανείς για την Carol, που έγινε η υπερθεία εκτελεστής από άβουλη νοικοκυρά, διότι η Carol είχε φάει τόση καταπίεση, τόσο ξύλο και τόσο τρόμο στη ζωή της, που είχε το σθένος να το υπομένει καθημερινά και να επιστρέφει στον τύραννό της. Η Denise δεν μας έχει δείξει να είχε τέτοιου είδους εμπειρίες, άρα μιλάμε για μια ακόμη μαλθακή και βουτυρένια κοπέλα.









Λίγο πριν τη μέση του επεισοδίου, κι είναι σημαντικό να το τονίσουμε αυτό, αρχίζει η σφαγή. Έχει νυχτώσει, η κομπανία περπατά χέρι χέρι κι ο Sam θυμάται την Carol να του λέει ότι θα μπουν μέσα τα «τέρατα», θα τον πιάσουν και θα τον φάνε ζωντανό. Κι έτσι γίνεται, γιατί ο μικρός είναι αδύναμος, μαλθακός κι η μάνα του μια αποτυχημένη που και δεν τον έχει μάθει τι είναι η πειθαρχία και δεν φρόντισε έστω την ύστατη στιγμή να προσπαθήσει να τον σκληραγωγήσει και να του δείξει πώς είναι ο νέος κόσμος. Δεν θα πω ότι αν ο μικρός ήταν υπάκουος, θα είχε πάει με τον Gabriel κι ίσως να μην είχε γίνει η σφαγή, διότι μπορεί να έκανε τη μαλακία τότε και να πέθαινε και η Judith, αλλά σίγουρα θα φρόντιζε να κρατήσει το στοματάκι του κλειστό. Κατά τα ψέματα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Lori έλεγε την αλήθεια στον Karl, τον είχε σούζα και προσπαθούσε να τον ανεξαρτητοποιήσει όσο γινόταν περισσότερο για το ενδεχόμενο που έμενε μόνος, χωρίς την ίδια ή τον Rick. Η Jessie με το να του λέει να κρύβεται και να του λέει να προσποιείται πως είναι κάποιος άλλος, δυνατός, αντί να του λέει να γίνει ο ίδιος δυνατός και θαρραλέος, τον έκανε ορεκτικό κι ακολούθησε η ίδια ως κυρίως πιάτο. Και γαμώ τα γεύματα για τα λίγα ζόμπι που πρόλαβαν. Ελπίζω να μην είμαι η μόνη που χάρηκε που πέθανε το σκασμένο.
Εδώ η σκηνοθεσία είναι κορυφαία, με πλάνα του Rick να μισοκλαίει για τον θάνατο της νέας του αγαπημένης και πλάνα της χαμογελαστής Jessie. Ο Karl τον συνεφέρει λέγοντας ότι πρέπει να φύγουν και η εναλλαγή των πλάνων γίνεται με τον Ρίκαρο να κόβει με τσεκούρι το χέρι της Jessie που σφίγγει αυτό του Karl και τα πλάνα της Jessie να γίνονται κόκκινα. Συμβολισμός προφανής, αλλά άριστα σκηνοθετημένος. Επίσης, απ'όσα γνωρίζουμε απ'το κόμικ, ο Rick είναι αυτός που θα έπρεπε να είχε ήδη χάσει το χέρι του, αλλά ο Kirkman έχει δηλώσει πως αυτό δεν έχει συμβεί στη σειρά λόγω υψηλού κόστους. Σύμπτωση;
Ο Ron βρίσκει την ευκαιρία να βγάλει όλο του το κόμπλεξ σημαδεύοντας τον Karl, η Michonne κάνει το κουμάντο της και τον περνάει σουβλάκι στην katana της, αλλά ο γαμπρός της συμφοράς πυροβολεί τον Karl στο μάτι.

Πίσω στο σπίτι του καυγά, ο Eugene ξαφνικά αποφάσισε πως θέλει να γίνει μάχιμος και μας χαρίζει στιγμές γέλιου στην ιδέα και μόνο, αλλά η Rosita τον επαναφέρει στην τάξη. Καταλαβαίνω την πρόθεσή του να βοηθήσει, έστω και τώρα, αλλά ο τύπος είναι σαν χλαπάτσα. Νομίζω πως σιγά σιγά θα αρχίσει η μεταλλαγή του Κεφτέ σε κάτι που δεν περιμένει κανείς.

Επιστρέφουμε στους Denise και Wolf, όπου ο φίλος μάς ειρωνεύεται και δεν θα του βγει σε καλό. Κι η αλήθεια είναι πως η Denise μια χαρά τον έβαλε στη θέση του λέγοντας ότι «Πράγματι αντισταθήκαμε. Γι'αυτό είναι νεκροί οι φίλοι σου». Δεν σε χάλασε!
Ο Wolf ίσως και να έχει δίκαιο λέγοντας ότι «Είναι πιο ασφαλές εκεί έξω παρά εδώ μέσα» με την έννοια ότι όσο είσαι μέσα έχεις και πράγματα να χάσεις. Όταν δημιουργείς κοινότητα, ανθρώπινες σχέσεις και ένα είδος υποτυπώδους πολιτισμού, φοβάσαι να τα χάσεις, γίνεσαι ευάλωτος και καταλήγεις αδύναμος. Επιπλέον, όταν δημιουργείς εγκαταστάσεις, έδρα, μένεις στάσιμος, ενώ όταν είσαι στον δρόμο βρίσκεσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Δεν κινδυνεύεις να περικυκλωθείς και να εγκλωβιστείς. Απ'την άλλη μεριά, χωρίς μια βάση, μια έδρα, μένεις στάσιμος με άλλη έννοια· παραμένεις στην ίδια ημιάγρια κατάσταση συνεχώς κι η ελπίδα να συγκεντρωθούν προμήθειες, ανθρώπινο δυναμικό και ισχυρή οχύρωση ναυαγεί. Άλλωστε, έχουμε δει την ομάδα μας να τρέχει για να κρυφτεί, να επιβιώνει μέρα με τη μέρα με ελάχιστο νερό και φαγητό, χωρίς κατάλυμα και πάντα αυτό που έψαχναν ήταν το καταφύγιο. Επομένως, μάλλον πως η εγκατάσταση σ'έναν χώρο είναι προτιμότερη.
Κι εδώ έχουμε την «ανατροπή», όπου ο Wolf σώζει την Denise από δυο ζόμπι κι ο προορισμός τους αλλάζει: στο ιατρείο, αδερφές μου, στο ιατρείο, για να σώσει η Denise τη ζωή του Wolf, αλλά υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Ξαναβλέπουμε την Carol, η οποία παρατηρεί από ψηλά τον χαμό εκεί έξω κι έρχεται ο Morgan να μας πρήξει πάλι. Της αναφέρει την Sofia και τον άντρα της σε μια φανερά απεγνωσμένη προσπάθεια να κερδίσει το λιγότερο που μπορεί, αλλά η θεία στέκει στο ύψος της λέγοντάς του ότι έπρεπε να τον είχε σκοτώσει. Το αν μπορεί να το κάνει ή όχι, Morgan, άσε να το δούμε στα επόμενα επεισόδια.
Αυτό που μ'αρέσει περισσότερο στην τωρινή Carol είναι η αποφασίστικότητά της. Μετράει τις καταστάσεις και τα γεγονότα και παίρνει σίγουρες αποφάσεις τις οποίες στηρίζει μέχρι το τέλος και φροντίζει να τις υλοποιήσει. Ενίοτε και χωρίς συναισθηματισμούς κι αυτό είναι το καλύτερο όλων!

Ξαναβλέπουμε τους Denise και Wolf με τον τελευταίο να φαίνεται μετανιωμένος που επέστρεψε για να τη σώσει. Η 'ντρούλα νομίζει ότι ο μαγκάκος άλλαξε, θα πατήσει τατουάζ πάνω στο W για να το καλύψει και θα ζήσουν ευτυχισμένοι στο ηλιοβασίλεμα της Αλεξάνδρειας. Μόνο που πρέπει να του βρει οδοντόβουρτσα.
Βγαίνουν ξανά στο στενό για να φτάσουν στο ιατρείο και... Carol-Carol, είσαι εδώ; Δυο σφαίρες κι ο W πήγε να μαζέψει μαργαρίτες. Γιατί έτσι 'ξηγείται η υπερθεία εκτελεστής.

Επιτέλους, μαθαίνουμε πού βρίσκονται οι Spencer, Heath και Aaron, μιας κι αναφέρθηκαν. Ήταν στο ιατρείο ταμπουρωμένοι με τους ασθενείς. Υποδέχονται την Denise κι ετοιμάζονται για τους Rick, Karl και Michonne. Εκτός του ότι η Denise την είδε ξαφνικά μεγαλογιατρός και έμπειρη και έκλεμπερ, θα μείνω στο ότι για ακόμη μια φορά ο Rick βρίσκεται να κουβαλάει τον πυροβολημένο γιο του σε κρίσιμη κατάσταση σχεδόν απελπισμένος. Στην δεύτερη σεζόν είχε μαζί του τον Shane και τώρα την Michonne· αμφότεροι επιστήθιοι φίλοι του και άτομα στα οποία θα εμπιστευόταν τη ζωή του.
Άλλη μία σύμπτωση είναι το χάσιμο του ενός ματιού. Στην τρίτη σεζόν ο Κυβερνήτης απ'την katana της Michonne και τώρα ο Karl. Μήπως πρόκειται να δούμε και κάποιον άλλον να χάνει το πόδι του στο μέλλον; Και μάλιστα κάποιον εξίσου αγαπητό με τον Hershel;

O Rick, για ακόμη μια φορά απεγνωσμένος που μπορεί να χάσει τον μοναχογιό του (μιας και η Judith όσο πάει και μοιάζει στον Shane), παίρνει το τσεκούρι του, βγαίνει έξω κι αρχίζει τον χορό του berserker (=Σκανδιναβοί πολεμιστές που κρατούσαν σπαθί και τσεκούρι, στροβιλίζονταν και πετσόκοβαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους). Κι έχουμε ακόμη 10 λεπτά για τη λήξη του επεισοδίου.
Aaron, Heath και Michonne τρέχουν έξω κι ο Spencer, ο παλικαράς της πατάτας, είναι ο μόνος που δειλιάζει, αλλά το συγχωρούμε γιατί ακολουθεί. Ίσως φαίνεται αστείο, αλλά μπορεί πράγματι ο μόνος τρόπος να σωθούν να είναι το να σκοτώσουν όλα τα ζόμπι. Μπορούν, όμως;
Σιγά σιγά, αρχίζουν όλοι να βγαίνουν απ'τα σπίτια τους με ό,τι κοφτερό έχουν πάνω τους κι ο Rick τους ενθαρρύνει. Οκ, μέγιστο κλισέ αυτό, ότι -και καλά- όλοι μαζί μπορούν να τα καταφέρουν, αν συνεργαστούν, κι ότι δεν έχει σημασία που είναι λίγοι, οι περισσότεροι άπειροι και λαπάδες, αρκεί που είναι ενωμένοι. Την επόμενη φορά, να πάτε και στο στενό των Θερμοπυλών.

Μεταφερόμαστε στην εκκλησία και τους δειλούς της πόλης, όπου ο Gabriel αποφασίζει να γίνει άνθρωπος και να βγει να βοηθήσει τους άλλους στη σφαγή. Απλά, επειδή είναι ο Gabriel, δεν άντεξε και την είπε τη μαλακία: «Προσευχόμαστε ο Θεός να σώσει την πόλη μας. Οι προσευχές μας απαντήθηκαν. Ο Θεός θα σώσει την Αλεξάνδρεια, διότι μας έδωσε το σθένος να τη σώσουμε μόνοι μας». Πρέπει να έχει μαστουρώσει απ'το λιβάνι. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Πίσω στην Carol και τους υπόλοιπους, η θεία ενημερώνει για τον χαμό που γίνεται έξω, κι ο Eugene είναι έτοιμος να βγει έξω να πολεμήσει κι αυτός λέγοντας «Κανείς δεν πρέπει να κάθεται άπραγος σήμερα. Αυτή την ιστορία θα τη διηγούνται οι επόμενοι». Κι έτσι γεννήθηκε ο θρύλος του Ευγένιου του Κεφτέ, πρώτου πλανητάρχη μετά την Αποκάλυψη.

Glenn και Enid προσπαθούν να σώσουν τη Maggie, και πάνω που ο Glenn έχει παγιδευτεί για ακόμη μια φορά απ'τα ζόμπι, έτοιμος να γίνει κι αυτός μεζές, σκάει το τρίο Abraham, Sasha, Daryl και γαζώνει τους νεκροζώντανους. Κι όποιος πει ότι δεν του άρεσε το πλάνο με Sasha κι Abe δίπλα δίπλα να σκοτώνουν ζόμπι και το επόμενο, του Abe με κοτλεδάκι και πουκάμισο και το ΑΚ-47 ανά χείρας, είναι κομπλεξικός κι εμπαθής.

Ο Daryl ανοίγει την αντλία στο νερό ενώ η μάχη των υπολοίπων για επιβίωση μαίνεται, με τα ζόμπι να κερδίζουν έδαφος, ο τύπος ρίχνει ανεβαίνει στο βυτίο και... RPG! RPG! RPG!!! Βέβαια, η φωτιά θα «έπαιρνε» και μ'ένα σπίρτο, αλλά έτσι ήταν πιο θεαματικό. Και πωρωτικό. Και μπορεί να μην είχαν σπίρτα. Κι επιτέλους, να ξανά ο Daryl που αγαπήσαμε. Πρέπει να το πάρει απόφαση ότι δεν είναι ούτε για μακαρονάδες, ούτε για να βρίσκει κόσμο, ούτε για να μυξοκλαίει, αλλά για να κάνει τέτοια. Προσωπικά εξακολουθώ να θέλω να δω τον Abe με το RPG, αλλά παραδέχομαι ότι κι ο Daryl στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Βλέπουμε τα πλάνα να εναλλάσσονται μ'έναν έναν τους επιζήσαντες να έχουν μπει σε full in-Shane mode και ζόμπι να καίγονται. Burn motherfuckers, burn! Ο σκηνοθέτης σ'αυτό το επεισόδιο χρησιμοποιεί αρκετά τα «οξύμωρα σχήματα» με τους μισοτρελαμένους επιζήσαντες (ακόμη και τον Eugene και τον Gabriel) να κόβουν ό,τι βρουν μπροστά τους και σιγανή μουσική. Προσωπικά, το λάτρεψα αυτό σε όλο το επεισόδιο, διότι άφησε τον θεατή να πιάσει τον παλμό που θέλει ο ίδιος, χωρίς να «επιβάλλει» την ένταση και την αγωνία. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, μουντά χρώματα και η αίσθηση ότι ακόμη κι η 1080p έκδοση έχει κακή ανάλυση· σχεδόν σαν παλιά ασπρόμαυρη ταινία, όπου αναγκαστικά σου κάνει εντύπωση το σύνολο αυτού που βλέπεις κι όχι ο τρόπος με τον οποίο προβάλλεται. Κάποιοι σίγουρα θα διαφωνήσουν και θα περίμεναν να δουν την ένταση στα πάντα (απ'το κόντραστ μέχρι τη μουσική επένδυση), αλλά τώρα τελευταία το χρησιμοποιούν αρκετά αυτό και μάλλον πως δεν σκοπεύουν να το αλλάξουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όχι το 06x01, αλλά το 5x16, με τα φτωχά χρώματα στη βραδιά του θανάτου του Reg.

Τέλος πάντων, ενώ στην Αλεξάνδρεια έχει πλέον ξημερώσει, και το επεισόδιο μοιάζει να είναι δίωρο, οι δρόμοι είναι γεμάτοι πτώματα, αίμα, σήψη και θάνατο, οι επιζήσαντες είναι επιτέλους όλοι μαζί στον ίδιο χώρο. Θέλουν να μας δείξουν ότι μετά απ'αυτή τη βραδιά θα ξεπεραστούν όλα τα εμπόδια κι ότι έγιναν πλέον όλοι μαζί μια οικογένεια, όπως ήταν στη φυλακή;

Ο Ρίκαρος εξομολογείται στον αναίσθητο Karl αυτό ακριβώς. Ότι θεωρούσε πως ήταν άχρηστοι οι υπόλοιποι, αλλά τελικά μπορούν να κάνουν παπάδες αν συνεργαστούν, ότι θα ξανασηκώθουν και θα διευρύνουν τα τείχη κι ότι η Deanna είχε τελικά δίκαιο. Λέει κι άλλα, τα οποία έχουν αρκετό ζουμάκι. Ότι ένιωσε ένα συναίσθημα που είχε να νιώσει από πριν ξυπνήσει στο νοσοκομείο κι ότι θέλει να κάνει πραγματικότητα τον νέο κόσμο στον Karl κι έπειτα να τον μυήσει σ'αυτόν, αφού τον παρακαλάει να μην πεθάνει.
Είναι αυτονόητο ότι ο Rick θα είναι ο επικεφαλής, αλλά πώς θα ηγηθεί αυτή τη φορά; «This isn't a democracy» kind of style ή «We vote»; Κι όποιον απ'τους δυο δρόμους αποφασίσει να πάρει, πώς θα το κάνει; Θα ξαναγίνει ο αστούλης, φιλοδίκαιος και φιλήσυχος μπατσάκος που ήταν, αν υπάρχει επιστροφή, ή θα παραμείνει ο αυστηρός, αποφασιστικός κι έτοιμος για όλα επιζών που έχει γίνει; Μήπως θα ξαναδούμε τον Rick να φοράει το καπέλο του;

Δεδομένου ότι ξέρουμε τι επιφυλάσσει το σύντομο μέλλον για τον Ρίκαρο και την ομάδα (έρχεται ο Negan, bitches!), θα προλάβουν να είναι έτοιμοι γι'αυτή τη νέα απειλή; Ψυχολογικά φαίνεται να λειτούργησε το ένστικτο της επιβίωσης, αλλά μην ξεχνάμε ότι ακόμη κι η ομάδα μας έχει «σπάσει» στην απειλή της ζωής ή και στον θάνατο κάποιου απ'αυτούς (ο Karl, που πήγε να το χάσει μετά τη φυλακή και στην απειλή του θανάτου του Rick, η Sasha, που παρασύρθηκε μετά απ'τον θάνατο του Tyresse, ο Abraham, που παραλίγο να τους σαπίσει όλους στο ξύλο μετά την αποκάλυψη του Eugene και ούτω καθεξής), πόσω μάλλον οι «νεοσύλλεκτοι», οι οποίοι έπρεπε να γίνει αυτό που έγινε για να καταλάβουν ότι πρέπει να πιάσουν τις ματσέτες και να λουστούν στο αίμα για να επιβιώσουν (γι'αυτό είναι χοντροκώληδες οι περισσότεροι).
Εννοείται ότι ο Karl σφίγγει το χέρι του Rick, παρότι δεν συνέρχεται τελείως, έτσι;

Για ακόμη μια φορά πρέπει ν'αναφέρω πόσο μου αρέσουν οι μονόλογοι του Andrew Lincoln. Ο τύπος έχει έναν μοναδικό τρόπο με τον οποίο ενσαρκώνει τον Rick Grimes κι αυτός ο συνδυασμός ερμηνείας με το πρόσωπο, το βλέμμα και τη φωνή του σε πάει αλλού. Κάθε φορά, σε κάθε σοβαρή σκηνή, μετουσιώνεται σ'αυτόν τον χαρακτήρα, δίνοντάς του φυσική υπόσταση κι είναι σαν να παύει να είναι ο Andrew Lincoln.
Επιπλέον, όπως θα έπρεπε να έχουμε εμπεδώσει όλοι μέχρι τώρα στα 5μιση χρόνια προβολής της σειράς, κάθε φορά που ο Ρίκαρος μονολογεί για πάνω από 2 λεπτά, μετά από μερικά επεισόδια ακολουθεί μια μεγάλη αλλαγή και μαζί της ο κακός χαμός. Το είδαμε με τον μονόλογό του στη φυλακή λίγο πριν το μακελειό με τον Κυβερνήτη, το είδαμε στον διάλογό του με τον Κυβερνήτη πριν το δεύτερο μακελειό στη φυλακή, το είδαμε στο νοσοκομείο πριν τον θάνατο της Beth, το είδαμε και πέρυσι πριν πάνε στην Αλεξάνδρεια και γίνει ο κακός χαμός για ακόμη μια φορά.

Αυτό το επεισόδιο πραγματικά είναι για 'μένα το καλύτερο όλης της σειράς. Είχε κυριολεκτικά τα πάντα και στην κατάλληλη δοσολογία· ένταση, κορύφωση, cliffhangers, συναίσθημα, θάνατο και RPG! RPG! RPG!!!
Η παραγωγή δείχνει να έχει σοβαρευτεί στα τελευταία επεισόδια και πλέον μας δίνει αρκετά καλά επεισόδια, άλλα με περισσότερη υπόθεση κι άλλα με περισσότερο τρεχαλητό. Σήμερα θυμήθηκα για ποιον λόγο κάθε Απρίλη λέω ότι θα το παρατήσω, αλλά κάθε Δευτέρα πρωί ξυπνάω με τη ρουτίνα: τόρεντ, καφές, και πρωινό με επεισόδιο. Το κακό είναι ότι όσο πιο ψηλά ανεβάζουν τον πήχη, τόσο περισσότερο μας κακοφαίνεται όταν χαμηλώνουν τους τόνους, αλλά επεισόδια σαν αυτό είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για την υπομονή μας. Και το βασικό είναι ότι η σειρά δεν κάνει μόνιμη κοιλιά, όπως άλλες, που συνεχίζουν σχεδόν σαν να μην ξέρουν πού θέλουν να πάνε.

Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση, και συγνώμη που σας κούρασα. Ούτε εγώ περίμενα ότι θα είχε τόσα πολλά να πούμε σε ένα μόνο επεισόδιο.

Aurora Speeder 
Share on Google Plus
    Σχολια Θεματος

0 Σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου